Bilmem ki ne zaman kalbim susacak bu yaş duracak!

Henüz gün batmaya yeni başlıyor, nedense yüreğim sızlıyordu
Onca yıl eskitmiş anılar, ruhumdan kopan hicran damlalarımdı
Karanlık çökerken üstüme ahvalim hüzünle hiç vedalaşmıyordu
Sanki onu vehmeden bir muştuydu, burukluk şadında o umuttu



Yarınlar neden vardı, akıl ve izanım düşüncelerimi ayrıştırandı
Kime bu sinemi açsam, korkulardan arınıp ferahlamak karmıydı
Ağlayan gönlün, feryad eden o bülbülün gamı, ömür için şiardı
Nedamet ne kadar fer olacak ve kimler onu hakkıyla anlayacaktı



Söylenmemek lazım, aklı evvellik merak ederim ki kimlere lazım
Ey gönül sızım, uhtey-i nazım, solgunlaşan umutlarım ha azim
Ne dervişin biganeliği, aşkın anbean dillenen tuhaflığını anarım
Neme lazım demekten çok sakınırım, ağlayan cana yakınlaşırım



Hissetmek, gönül arzında nefeslenerek, farkı fark edip yürümek
Kainatın bucağında ve aşkın kuşatıcılığında sürur ile yücelmek
Kimseyi yargılamadan, önyargıya boğulmadan ülfetle büyümek
Her hadiseyi hak ve hakikatin didarından geçirerek bütünleşmek



Nefesin müddetinde, mecalin zerresinde aşkın feyziyle solumak
Her korkuyu ve onu vehmeden sorguyu kalbin irşadına bırakmak
Nedenleri aklı selim olarak aramak, imanı gerekçeleriyle yaşamak
İnsan olduğumuzu unutmamak, zafiyetleri hakkıyla ayrıştırmak



Mustafa CİLASUN

Emeğinize sağlık büyük üstad..........

Eyvallah efendim.Müteşekkirim..:)