Aşk üzerine

Mektupların kaçıncısı bu sana yazdığım,
Okunup okunmadığını bilmeden karaladıklarım,
Anlamlı cümleler mi? Hiç önemsemedim,
Hele uzaklardan yazınca, anlamı kalmıyor hiçbirşeyin.

Kafam bir örümcek ağı misalı, karman çorman,
Yürek dersen, o hepten perişan,
Atmasına atıyor da, pompaladığı kan değil, hicran,
Ayrılık böyle bir şey olmalı, bilemedim Aykaram.

Bu diyarlar kutlu ve ulvi belde,
O huzur var ya devadır her derde,
Ayrılık da olsa, aşk da olsa unutuluyor,
Gök kubbedeki nur dolaştıkça bedende.

Medine; yani Yesrib, yani Peygamber şehri,
Medine; İlahi davetin yer yüzüne açıldığı şehir,
Ensar’ın ensar olduğu, Bedir’in, Hendek’in, Uhudun,
Veda’ tepesinden ayın ondördünün doğduğu şehir.

Hurma bahçeleriyle bezenmiş bu şehirde,
Bütün yaşanmışlıklar gözler önünde,
Kubbe-i saadet ki altında efendisi kainatın,
Sıddıkıyla, Ömeriyle yan yana cennet bahçesinde.

Yanlarında Cennet’ül Baki, beka makamı,
Uhud şehitliği hala heybetli, Hamza gibi,
Kıbleteyn bir ferman-i ilahidir yüce makamdan,
Yüzlerin Ka’beye döndüğü mekandır Mescid-i Aksa’dan.

Cuma mescidi, hemen ilerisinde Kuba,
Her cumartesi efendilerin efendisini ağırlardı burda.
Bütün bunların içinde özlem duymak maddeye,
Maazallah sebep olur esfel-i safiline dönmeye.

Bir hakikat var aykaram değişmeyen,
Yer yüzündeki tek gerçek,
Ve her nefis mutlak ölümü tadacak
O’ndan geldik O’na gidilecek…..
M.B.E.