Elbet güneş doğacak

Elbet güneş doğacak

kaldırımlar sert
duygular ağır
yokuşlar dik
buz kesiği soğuklar
mutluluk
ve mutsuzluklar
şehir dopdolu
bütün sızıları ben taşıyorum
denize düşmüş gibiyim
ölü renginde insanlar
kaçıyorum
doğduğum günden beri
kaçıyorum,
rüzgarlara binip
güneşin tadını bulmaya
cesaretimi topluyorum
alarak inançlarımı yanıma
her çığlığa koşuyorum
üşütüyor beni,
insan düşünceleri
yağmurları izliyorum
duyulur belki feryadım
duyulur yalnızlığım
kalmadı yaprak ağaçlarda
kalmadı kokulu çiçekler
geçti geçecek güz
kış başlayacak
tutunduğum son güneş
bugün yarın açacak
elbet güneşim doğacak ….


Mustafa kaya
08.01.2007 / Çengelköy

sayın abimiz hoş geldiniz
üyeliğiniz hayırlı ve daim olsun.

sizden ricamız;lütfen paylaşımlar içersine site adresi / link bırakmayınız.konu hakkında üye kuralları ihlali mevcuttur.üye kurallarımızı bir kez daha gözden geçirerek bizlere yardımcı olacağınızı düşünüyoruz.

selametle kalınız.