Büyümek istemiyorum anne
hedef seçmektense hedef olmayi kursunlara
vurmaktansa vurulmayi seçiyorum .
Dogdum ve irkildim büyüklügü karsisinda dünyanin
Gördüm ve sasirdım açgözlülügüne insanlarin.
Insan insanin düsmani midir?
Kim kirar gönülleri,
korkmaz mi ve bilmez mi insan
bir gönül kiran onmayacaktir
ve vurdugu silah er geç dönecektir kendine
Ve insan vurdugu kadar vurulur bilmez mi?
Nedameti olmayana merhamet degil lanet edilir ancak
Çocuklari anne
Küçük kursunlarla mi vururlar
Oysa çocuk merhamet demektir biraz
Inanmaktir bir uçurtmanin degerli olduguna bir füzeden.
Bütün bilyalarimi versem, resimlerimi, topacimi
Yetmez mi anne yok etmeye yeryüzünden bütün silahlari
Bütün oyunlarda ebe olmaya raziyim yeter ki bölmesin bir bomba rüyalarimi.
Madem savas en çok bir çocugun annesiz ya da babasiz olmasi demektir,
ebelenmek ve bir daha oyuna girememektir madem
yakiyorum tahta atimi ve tabancami.
Oyunlarda ne askerim bundan sonra ne de pilot
Söz, kullanmayacagim bundan sonra sapanimi.
Siginaklara gitmek istemiyorum anne.
oynamak istemiyorum sonunda ‘elma dersem çik’ olmayan hiçbir saklambaci.
Çocuklari küçük kursunlarla mi vururlar anne
Akar mi onlarin da kanlari?
“Ne çok yorulduk büyümekten
soluklanalim biraz.”
