Tecelliyat-1

Muhterem Kişi;
Bugüne dek çok şeyler söylendi;karınca kararınca, herkes işittiği, anladığı, idrâk edip, bildiği kadar bir şeyler yazdı…
Kimisi de fazla konuşmayı zâid addedip, herşeyi tek bir kelime ile ifade etmek istedi...
Kimi gerçeği kabul etti, kimi de inkar...Ama öyle bir inkar ki bu, altından buram buram ispat kokmakta...İnkarları ile gerçeği ispat ettiler onlar da...
Bir kısmı birbirlerini suçlayıp itham etmekle geçirdiler günlerini...O gerçekten ayrılmıştır, biz gerçek üzereyiz, koruyucusu bizleriz dediler;korunmaya ihtiyacı olan bir şey varmış gibi...
Bazı kişiler de çıktı, siz istediğiniz kadar ayrı görün kendinizi bizden, halbuki hepimiz biriz, dediler...
Ve böylece bugüne kadar gelindi...Ve aynı şeyler birkaç eksik veya fazlasıyla devam etmekte hâlâ...
Bütün insanları başlıca iki grupta tetkik edebiliriz...Şöyle ki; bütün samimiyetleriyle kendileri ile beraber başkalarını da en az kendileri kadar düşünen kişiler...Bir de sadece kişisel veya yerel menfaatleriyle hareket edenler...
Biz, bu kitabın sonunda da gayet kesin ve bariz olarak anlaşılacağı gibi, ne bir kimseyi veya topluluğu fiillerinden ötürü tenkit edecek veya onları kınayacak, ne de onların hakkında herhangi bir olumsuz hükme varacağız...Çünkü;
”DE Kİ: HEPSİ PROGRAMLARINA (şâküllerine) GÖRE HAREKETLERDE BULUNURLAR...” (17-84)
buyruğu herşeyi ortaya koymaktadır...
Bundan sonra haddimize değildir ki, herhangi bir yaratılmışı suçlayalım veya İtham edelim..
Başarı âlemlerin Rabbı olan ALLAH’tandır...


BİRİNCİ KISIM : http://forum.islamiyet.gen.tr/dini-sohbet/63245-tecelliyat.html
İKİNCİ KISIM : Tecelliyat-1
SON :http://forum.islamiyet.gen.tr/dini-sohbet/63349-tecelliyat-2-a.html


NOT : Birinci Konunun Devamıdır...

Tecelliyat-1

Muhterem kişi,

Bütün bunları öğrendikten sonra, nefsini tezkiye etmeye çalış... işe buradan başla.

"ONU TEZKİYE EDEN KİŞİ MUTLAKA UMDUĞUNA ERMİŞTİR" (91-9)

Bak eğer bu işe girişebilecek meyli hissedebiliyorsan gönlünde, -ki niyetin gerçek mânâsı gönlün bir işe olan meylidir-; bil ki; yaratılışından takdir gereği bu yol sana kolaylaştırılmıştır. Artık sakın; değerli zamanını yarın pişman olacağın işe harcama!..

"SADECE O'NA YÖNEL." (73-8)

Çünkü O,

"KENDİNE YÖNELENLERİ HİDÂYETLENDİRİR." (42-13)

Bu hâl üzere, çok çalış. Çalış ki aslına yönelişinde güçlü olup, tekâmülün de hız kazanasın. Zira sen, gerçek yol üzeresin. Çünkü yönelişin sonunda sana hidâyet verildi. Sana yardım elleri içinden ve dışından uzanır; okumadın mı Kitâb'ı;

"BİZİM UĞRUMUZDA MÜCAHEDE EDENİ BİZ DE GERÇEĞE ERDİRİRİZ." (29-69)

Böylece yönelişin sonunda hidâyet verilmiş, yani anlayış kapıların açılmış, gerçek yolu bulmuş olursun.

"ALLAH KİME HİDÂYET VERİRSE, O, GERÇEK YOLU BULMUŞ OLUR." (7-178)

Bunları idrak ettikten sonra, "gizli şirkin" kabacalarından kaçınmak gerek!...
Sakın, "süt içtim de midem ağrıdı", diyen mübâreğin hâline düşme.
Sebebi, müsebbib görüp, ondan bilme!.. Sonra böyle düşünür de, «sebebi» tanrı edinmiş oluverirsin farkında olmadan!.

"ALLAH YANISIRA TANRI EDİNME." (28-88)

Bil ki, Allah, "şirk koşanları" sevmez ve tövbe etmedikçe affetmez. (1)



"ŞÜPHESİZ Kİ ŞİRK ÇOK BÜYÜK BİR ZULÜMDÜR." (31-13)

İşte bundan sonra nihayet öyle bir mertebeye erersin ki, ne nefsin kalmıştır ortada düşünebileceğin, ne de ehl-i ıyâlin. Sadece Yaradan kalır!. Ve onun dilediği!...
Bu mertebeye erdiğinde öyle bir hâl alırsın ki, bütün mevcûdat yok olur, sadece Allah kalır gözünde... Gerçeği müşahedeye başlarsın!.. Allah kalmıştır, basiretinde yalnızca!..
Görür gözün, işitir kulağın, tutar elin, yürür ayağın, söyleyen dilin hep «O» olur.
Çünkü sen, kendi «varsaydığın» benliğinden sıyrılmış, O'nda erimişsindir!.. Çoktan razı olmuşsundur.
Burada dikkat et;!. bu razı oluş, cebren boyun eğiş manâsında değildir. Yani, burada sabıra yer yoktur!.. Çünkü sabır, insanın hoşlanmadığı bir hal veya durumun zuhurunda, mecburen ona boyun eğerek, kabullenmesi, demektir.
Sabır daha evvelki derecelerde vardı... Halbuki, artık burada hoşlanılmayan bir hadise bahis mevzûu olamaz!.. Mâdem ki Rab dilemiş ve o olayı yaratmıştır, hepsi hoştur, hepsi güzeldir.!
Zaten bir eser, sahibine diyebilir mi ki, niye beni böyle yaptın.
İşte bundan dolayıdır, artık sabırla bile alâkan kalmamıştır!..
Bu mertebeye erince, artık kimseyi kınamazsın!.. Kimseye, şunu niye böyle yaptın veya böyle yapsaydın ya, da demezsin!.
Tıpkı, Efendimiz gibi....
Efendimiz, on sene kendisine hizmet eden Hz. Enes'e; Bir defa olsun, «of»; veya «bunu niçin böyle yaptın»; ve yahut ta «şunu şöyle yapsaydın ya» dememiştir.
Çünkü O, kaderin ne olduğunu bilirdi!.. Ve sen de, burada biraz "kader" sırrına vakıf olmaya başlarsın.
Gel, bu konakta biraz duraklayalım ve istersen şöyle bir an için etrafımıza bir nazar atalım.
Aynı toprakta yetişen iki ayrı tohumu düşün. Biri buğday, diğeri arpa.
Bunları aynı zamanda, aynı yere ek. Sonra ikisinin de suyunu ver, bakımlarını yap aynı zamanlarda. Bir gün görürsün ki, başakların birisi buğday vermiş, diğeri arpa!..
Niye?... Toprak aynı, su aynı gübre aynı!. Aynı topraktan yetişen iki tohumdan biri buğday, diğeri arpa. Aynı toprakta yetişen biberin biri tatlı, diğeri acı.
Halbuki şartlar ve ortam hep aynı.
işte burada ortaya program çıkar!. Onun fıtratı buğday olmak üzere idi, ötekinin arpa. Birinin tatlı olmak üzere idi, diğerinin acı.
Peki gene bir sual çıktı ortaya.., "Fıtrat" nedir?..
Oldukça önemli bir sual!..
"Fıtrat", zuhûra gelecek tecellîlerin programlanışı ve yaratılışıdır.
Bu tohum yaratılışından itibaren, kendine en uygun tecelliler ile beslenir, büyür yeşerir, ta ki yaratışındaki gayeye uygun hizmeti eder. O tecellîlerin zuhuru ta ki onda sona erer ki; bu an tekâmülünün de zirvesidir, artık onun rızkı da sona ermiş olur ve tekrar aslına rücû eder.

"HEPSİ FITRATLARINA GÖRE HAREKETLERDE BULUNUR." (17-84)

Ve burada son olarak bir cümleyi daha söyleyebiliriz ki; ondan sonrası ne dile gelir ne de kaleme.

"ŞÜPHESİZ Kİ BİZ HER ŞEYİ KADERİYLE HALKETTİK" (54-49)

Bu durakta öğreneceğin sırlardan birisi de, fıtratın mı kader îcâbı olduğu, yoksa fıtratın mı kaderi meydana getirdiği mevzûudur.
Buna başka bir ifade ile, ilim mi malûmu, yoksa malûm mu ilimi meydana getirmiştir diyebiliriz.
Burada,

"ANDOLSUN, SEN BUNDAN GAFLETTE İDİN, iŞTE SENDEN PERDENİ KALDIRDIK." (50-22)

Âyeti tecellî etmiş; gerçeği müşahede etmiş olursun. Bundan sonra:

"NEREDE OLURSANIZ O SİZİNLE BERABERDİR." (57-4)

Âyetinin dahi mânâsına vakıf olursun!.
Aman sakın!.. Gene de edebe riayet et!.
Çünkü daha idrâk edemediğin nice gerçek var ki, gene de sen, ilminle o gerçeğe göre yetersizsin. O takdirde, bunu tefekkür et ve yaradanına aczini beyan et!..
Efendimiz bile günde en az yetmiş defa istiğfar dilerdi. Henüz zât'ın künhünü idrak edemediğini bildiği için.... Ve bu biliş elbette ki muhaldir.

Bu durumda dersin:

"RABBİM iLMİMİ ARTTIR." (20-114)

Ki, mümkün olduğu kadar , "gizli şirkten" kaçayım.
Yanlış zanlardan kaçınayım... Çünkü bilirsin ki, ne olursa olsun O'nu ihata edemezsin!..

"GÖZLER O'NA ERİŞMEZ." (6-103)

Yani, yaratılmış olandır!.... Yaradanı ihâta edemez!. Herhangi bir eserin, sahibini ihâta etmesine imkân var mıdır ?
Zâhir, bâtındır; bâtın, zâhir!.... İkisi arasında fark var sanış gözün kapasitesinden oluşur!..
Aynı tek şeyin, gözün görebildiği kısmına "zâhir" derler, göremediğine ise "bâtın"... Oysa ikisi aynı "TEK"tir !..

Muhterem kişi,

Zâhir ve Bâtın denir.... Tekrar ediyorum... Bil ki, bu iki isimle işaret edilen şey birbirinden ayrı değildir; ikisi, aynı tek şeydir!... Fark, gözden dolayıdır!.. Hepsinde, her an, tecellîler zuhur etmektedir. Sakın, bu ikisini birbirinden ayrı sanma!..
Bütün tecellîlerde hüküm, fenâya er olduğunda; şuur aslına rücû ettiği vakit, sadece «ALLAH» kalmıştır!... Ki bu da her an geçerlidir!.
Mevcûdatın "vücûdu" sahibine aittir... Bütün görülenlerin var sanılan vücûtları gözden doğan hayâllerdir!

"Mülk kimindir?",

diye sual ettiğinde, yine sual eden cevaplandırır,..

«BİR ve tecellileri fenaya erdirici olanın!..»

İşte bütün bunlar;
«Ölmeden evvel ölünüz», buyruğunun sonucunda erilen müşahededendir.

Muhterem kişi,

Eğer, kendi kendine bir şeyler yapamıyorsan, bir bileni, bir öze ermişi ara!...
Çeşme senin ayağına gelmez, susadıysan, sen çeşmeyi ara ve ona git!.. O sana yol gösterir!.

"BİZ DÜNYANIN SEMÂSINI YILDIZLARLA DONATTIK VE BÜTÜN ŞEYTANLARDAN KORUDUK." (37-6/7)

Bilenler, öze ermişler, gökteki yıldızlar misâlidir... Tefekkür semâsının yıldızlarıdır onlar!..
Onlar artık şeytanlardan, bütün menfaat duygularından, kötü düşüncelerden sıyrılmış, cinlerin dahi ulaşamayacağı mertebelere yerleşmişlerdir. Allah dostlarından, korunmuşlardan olmuşlardır.
Artık sen, onlardan biriyle yolunu doğrult.!

"YILDIZLA ONLAR HİDÂYET BULURLAR." (16-16)

Duymadın mı Efendimizin sözünü;

«Ashabım gökteki yıldızlar misâlidir; hangisine uyarsanız hidayeti bulursunuz!.»

buyurduğunu.
Öyle ise, sen, o gerçek yolu kendin bulamıyorsan, bu yıldızlarla bul. Onlardan sual et bilmediklerini.

Rehberin, Efendimiz; MÜRŞİDİN, KUR'ÂN, râbıtan, Zât-ı Hak olsun!..

Bil ki; hiç bir fanî, mürşid olamaz ve değildir!..
O kişilerin her biri, en ziyade, Efendimizin vârisleridir.... Vârislere ise, ancak o kişilikde olanlar kalabilir. Öyle ise;

"RASÛLÜN ÜZERİNDE TEBLİĞDEN BAŞKA VAZİFE YOKTUR."(5-99)

Âyetinde bulunduğu gibi; -ki bu gerçeği Muhyiddini A'rabî (selâm ona) de Fusus nâm kitabında belirtmiştir- sadece tebliğciden, ikaz ediciden, müjdeleyiciden, şahitten başka bir şey değilken; kimin haddinedir , şeyhlik, mürşidlik iddiasına kalkışmak!..
Kur'ân'da, kendisine "mürşid" diye hitap edilmemiş; "mürşidim dememiş" Efendimiz önümüzde dururken; bazı kişilerin böyle bir davaya kalkışmaları, elbette ki, bir hikmettir!..
Ne hayrettir, ve ne hikmettir, ki daha "nefs"lerini tanımamış; sigarayı bile terkedememiş kişiler, GERÇEK MÜRŞİD KUR'ÂN'ın, vasfını üzerlerine alıyor, kendilerini O'nun yerine koyuyorlar!..
Bir zaman ki, baykuşlar güneşi târif ediyor!.
Fakat, şurası bilinsin ki, vakit tamam olmuş, yolların birleşmesi zamanı gelmiştir!..
Yakın bir zamanda, «YA EYYÜHEL MÜDDESİR» âyetinin işaret ettiği tecellinin örtüsü kaldırılacak, iddia sahibi kişiler, kendilerini tanıyacaklardır.
Bize müsaade, ancak bu kadardır bugün için!. Rab gerçeği ortaya çıkartıcıdır.

Muhterem kişi,

İşte bütün bunlardan dolayıdır ki; bilenleri, öze ermişleri bul ve onlardan sor; fakat kimseye bağlanma!..

Efendimiz, Hz. Muhammed Aleyhisselâm'ı, Efendi bil kendine; bağlan O'nun ruhâniyetine, MÜRŞİDİN, KUR'ÂN; Dostun da "ALLAH" olsun!

Bil ki veren, verdirten hep O'dur!.
Rab diler bir şey verirse, kimse mâni olamaz... Rab sana bir şeyi nasip etmedi ise de, bütün yaratılmışlar bir araya gelse onu sana veremezler!.
Eğer verir derlerse, zaten o nasibindedir de ondan deriz... Vermem de deselerdi, o gene seni bulacaktı!. Çünkü, her verilen şey dahi, bir tecellî olduğu için; sende zuhur edecek tecelliler tamama ermeden, sen ölmezsin. Artık idrake çalış bunu!

Muhterem kişi;

Bil ki, gerçek, hep aynı gerçek!.
Değişen, sadece, o gerçeği duyanların, idrâk edenlerin, görenlerin, bilenlerin dereceleri ile bakış açılarıdır...
Su, aynı sudur; ama, akıtan çeşmeler değişik...
Suyu öğren; ama gerçeğini de idrâk etmeye çalış!.
Sana denizdekini göstermişler ise su diye, bardaktakini; tencerede göstermişlerse, buharını; buharını göstermişler ise, bulutu inkâr etme!.
İsimleri değişik ama, diye itiraz edersen; hepsinin de aslı birdir deriz.
Az sözlerden çok şeyler anlayıp idrak etmeye çalış; ki, kemalinin gelişmesi de süratli olsun!.
Bil ki , yolun sonuna eren yoktur... Belki, deryaya erip, onda bir zerre hâlini alan vardır.
Göldeyim emniyetteyim, deme; bir an evvel ırmağa karış ve deryaya ulaş; onda bir zerre olmaya bak!... Çünkü, tarihte, çok göllerin ortadan kalktığına rastlanmıştır.. Ama denizin ise asla!..
Orada gördüklerini yazmaya kalksan, cümle denizler ve misli mürekkep olsa, daha bir şey yazmamışken, onlar biter de, ne el kalır yazacak ne de dil kalır söyleyecek... Ve ne de bilinç olur, görmedikçe, onları idrâk edebilecek!.
Eğer, bu eriyişin sonucu, erişten sonra vazife verilir de dönmek zorunda kalırsan, bu defa her şey yerli yerine gelir; benimki benim, seninki senin demek zorunda kalırsın dilinle... Ve bu durumda, artık kiminle konuştuğunu da bilirsin.

Muhterem kişi,

Sakın, kimsenin dış görünüşüne veya bir kısım fiillerine bakmak suretiyle hüküm verme; çünkü aldanırsın!..
Şeytan -yani cin - sadece, Adem'in zâhirini gördü; ve gördüğüne göre hüküm vermek gafletinde bulundu.
Dedi ki, o topraktan yaratılmıştır, ben ise ateşten yaratıldım. Öyle ise, ateş topraktan üstündür, ben de Adem'den üstünüm; ve Adem'e secde etmedi.
Allah'ın kendisine ihsan etmediği; ne olduğunu sezemediği bir gerçeğin Adem'e verildiğini, bütün ilmine rağmen akledemedi ve idrâk edemediğini inkâr etti !...
Halbuki Allah;

"İÇİNE RUHUMDAN NEFHETTİM." (38-72)

Buyuruyordu.
Burada istenen şey, şeytanın görünüşe aldanmayıp, zâhirde Adem'e, gerçekte ise Allah'a secde etmesi idi..
Fakat, şeytan göremediği şeyi kabul edemedi; her şeyin gördüklerinden ibaret olduğunu sanıp; göremeyeceği, idrak edemeyeceği şeyler olmadığını zannettiği için küfretti; yani gerçeği örttü!.. Bilgisi olmadığı halde!.. O sebepledir ki, bilindiği gibi anıldı!...
Gerçeği, ya ondan bihaber olan örter; ya da o gerçeği idrakten âciz olanların dil uzatmasını istemeyenler!..
Burada her ikisi de örtme işini yapar; fakat, bilmeyerek yapan kâfir olmuştur; bilerek yapanlar ise nebîler ve sıddıklar.
Bundan sonra, artık sen de, sakın aklının ermediği şeyleri inkâr etme... Sadece:

"HEPSİ RABBİMİZİN iNDİNDEDİR." (3-7)

de... ve hiç olmazsa "ulûl elbâb"dan, "öze ermiş"lerden olmaya çalış..
Bil ki, işitmiş, okumuş, bilmiş olan değil, idrâk eden tatbikçidir.
Çok kişi vardır ki, onlar gerçeği işitmiş veya birkaç bilenin yahud idrak ehlinin eserlerinden okumuştur... Fakat, idraktan mahrum oldukları içindir ki, o gerçeği idrak edememiş, inkâra hatta suçlamaya, tekfire gitmişlerdir.
Taklit eden değil, taklit edilen olmaya çalış!.
Nakleden değil, nakledilen olmaya gayret sarfet!..

Allah Teala nasib ederse konunun devamını yakın zamanda göndereceğim..Dua Eder Dua Beklerim.Es-Selamun Aleyküm.