Ağlama!

Baharım
Sulu gözlüm
İşte sen ağlayınca

Gözlerinden
Boşalan her damla yaş

Nuh
Tufanının yeniden
Sahneye konmasıydı

Senin
Serencamını
Yaşamama engel olamıyordum

Zerreleri
Kuşatan haşmetli su
Mekânın her katresinde
Bakir bir kuruluk bırakamamıştı

En sevgili
Bir yar iken hanımı
Nuh’u dışlamıştı ona inanmamıştı

Yetinmeyip
Bir oğlunu da elinden almıştı

Bir
Rahmet iken su
Birden Azrail kesilmişti

Çukur,
Hendek, tepe
Her ne var ise

Hak
Celalin hakkı için
Hiddetli akan su

Bir
Mecnunun aşkını,
Meczubun vecdini

O
Kadar güzel
Resmediyordu ki

Galeyan
Tespiti çok yersizdi

Bir
Eş, bir baba
Bahtiyarlığını yaşarken

Gözlerinin
Önünde o an onlar
Feryat ederek kayboluyorlardı

Nuh
Öyle bizardı ki
Arz suya kanmışken
Yüreği şiddetle yanıyordu

Dayanamadı
Niyaz için yalvarmıştı

Had,
Azimet, Ruhsat
Yeniden bir kez daha
Nuh’a a.s. hatırlatılmıştı

Yese
Kapılmaması
Gerektiği o an içine aktı

Her
Bir canlıdan
Birer çiften müteşekkil

Gemi
Dağların üzerinden
Haşyetle seyre dalmıştı

Yağmur
O güne kadar
Ancak bu kadar

Şiddetle
Toprağın taşın
Kayanın dağın her parçanın

Bağrına
Bir hançer keyfini
Emrin gereği yaşatmamıştı

İşte
Bahar gözlüm
Sen sessiz ağlarken

Nuh’un
Bizarlığını
Anne oğlun feryadını
O an yeniden hatırlıyorum

Aşkı
Acıyı sevgiyi
Melalimle yaşıyorum