Büyük bir gölün ortasında bulunan küçük bir adada geçiyor hikaye. Adada bir
manastır var. Adada hiç su olmadığı için anakaradan sandallarla su taşıyıp
büyük bir fıçıda saklıyorlar. Bir gün,manastırdaki öğretmen,öğrencisine dar
görüşlülüğü açıklamaya çalışırken güzel bir öykü anlattı:
"Günboyu çalışıp didinirsin ve akşam olunca büyük bir iştahla,damlasını bile
boşa harcamaman gerektiğini bildiğin bu değerli sudan içmek istersin.
Fıçının kapağını kaldırırsın,kepçeni uzatırsın ve bir de bakarsın ki fıçıda
bir karınca vardır. Çok öfkelenirsin. 'Hangi yüreklilikle benim adamda
ki,benim ağacımın altında,benim gölgeliğimde,benim fıçımda olan benim suyuma
girersin der,karıncayı eziverirsin. İşte sahipliğe bağımlılık budur.
Ya da karıncayı ezmeden önce biraz düşünüp" hava çok sıcak ve burası adanın
en serin yeri. Suyuma da zarar vermiyorsun" der kepçeni karıncaya
değdirmemeye özen gösterek suyunu alır içersin. Sahipliğe bağımsızlıktır bu!
Bir de sahiplikten arınmak diye birşey vardır. Fıçıyı açıp karıncayı gördüğün
an,iyi,kötü,doğru,yanlış gibi şeyler düşünmeden hemen karıncaya bir parça
şeker uzatırsın.
İşte sevgi!
