Bir derviş Ramazan’da iftara davetliydi. Yatsıya yakın evine döndü ve karısından mümkünse kendisi için sofra hazırlamasını istedi. Karısı “Sen davette değil miydin? Ne yemeği?” deyince derviş “Sorma!” dedi, “Çok yersem arkamdan ‘İyi bir derviş değilmiş!’ diye konuşmalarından korktum. O yüzden pek bir şey yemedim!” Bunun üzerine karısı “Tamam!” dedi, “Sen bu akşam namazını kıl da, ben o arada sofrayı hazırlayayım!” Derviş şaşırdı: “Ben akşam namazını orada kılmıştım!” Karısı cevap verdi: “Sen arkamdan kötü konuşurlar diye pek yemek yemediğine göre, iyi konuşsunlar diye de namazı uzun uzun kılmışsındır. Haydi akşam namazını bir daha kılıver de, o arada ben de sofrayı hazır edeyim!”
Şu gülen çehreme bakıpta sanmayın beni bahtiyar, attığım her kahkahada binlerce gözyaşı var.
