Bırakma Beni
Bırakma Beni
Hevâya ne kadar,etsem de yemin;
Olamadım Bir lahza,kendimden emin.
Ey! Yüce sahibim.Rabbûl Âlemin,
Nefsim ile baş başa bırakma beni!.
Son buldu,kibirle büyük savaşım,
Önünde eğildi, o mağrur başım.
Gördün..Beytullah'ta seldi göz yaşım,
Rahmetinden mahrum,bırakma beni!..
Kişi gâfil ise,kelâm nafile,
Kalpler mutmaindir, zikrullah ile.
Şu fani dünyada,bir nefes bile.
Kur'an'dan nasipsiz,bırakma beni!..
İbâdet tahtımdır,hidâyet tacım,
Başka hiçbir tâca,yok ihtiyacım,
Her an,her mekânda sana muhtacım,
Kapında secdesiz,bırakma beni!..
Artık avutmuyor,ne söz ne beste,
Emrini bekliyor,ruhum kafeste.
Vuslat kapısında,o son nefeste,
Şehâdetten gafil,bırakma beni.
Affın âzabından bilirim yüce,
Doksan dokuz ismin,dilimde hece.
Sorgu sual,başlayınca o gece;
Kabirde cevapsız, bırakma beni.
Yaklaşan bir gün var,şartları yaman;
Kur'an derki, o gün,verilmez aman.
Ey! sıfatı Rahman ve Rahim olan;
Mahşerde,gölgesiz bırakma beni!..
Gerçi söyleyecek,sözüm çoksa da,
Geçtim her birinden,geldim maksada,
Son bir dileğim var,yüzüm yoksa da;
Cemâl'ine hasret,bırakma beni!...
Cengiz Numanoğlunun Şiiridir.