Sevgiye Bir Not'ta siz düşün! İlahi Sevgi....

Sevmek ''korkmamak''tır...
Karanlık sulara dalabilmektir gözü kapalı..





Sevmek daldığın karanlıklardan çıkabilmektir ''aydınlığa'' sevdiğinin yüreğiyle!

...Hayatın içinden SEVGİ yi çıkarın; Hayat biter!..

"Sevmenin alameti İtaat etmektir".....

yıllara yürümektir birlikte..

SEVGİ: Bir dostun gölgesinde güvenle huzur bulmaktır.

SEVGİ:Onda Kendini Bulmaktır...

Teşekkürler, çok güzel bir sayfa, konu olmuş.
Sevgi: emektir, vazgeçmemek, boşvermemek...
Bazen gözlerdeki şevkatli bakış
Bazen, dillerde söylenen sözcüklerdir, dile gelir ''Seni seviyorum'' gibi
Bazen kendinden çok, onu düşünmektir
.
.
.Kendinde yok olmak, onda var olmaktır...
Gerçek sevgiye ulaşmak dileğiyle...
(gerçegine ulaşmak, işte o zordur)

Hz. Ömer (R.A)’den rivayet edilen bir hadis-i şerifte Hz. Peygamber (S.A.V) şöyle buyurmuştur: “Allah’ın bazı kulları vardır ki; onlar ne peygamber ne de şehittirler. Fakat peygamberler ve şehitler onlara verilen makam dolayısıyla gıpta edip imrenirler. Ashab-ı Kiram: 'Onlar kimlerdir?' diye sordular. Hz. Peygamber sallu aleyhi ve sellem şöyle devam etti: 'Onlar (aralarında) neseb ve akrabalık olmadığı, mal alışverişi olmadığı halde birbirlerini Allah için sevenlerdir. Onların yüzü nurdur, nur üzerindedirler. İnsanların korktukları günde onlara korku yoktur. İnsanların hüzünlendikleri günde onlar mahzun da olmazlar.' ” (Ebu Davud)
Daha sonra şu ayet-i kerimeyi okudu: “Dikkat edin! Allah’ın veli kulları için korku yoktur. Onlar mahzun da olmazlar.” (Yunus,62)

Allah rızası için aralarında bir akrabalık veya menfaat bulunmadan birbirlerini sevenlerin yüzleri nurludur. Onlar kıyamet gününde nurdan minderlerde oturacaklar, bütün insanlar korku içinde oldukları halde onlar emin olacak, bütün insanlar hüzün ve keder içinde olduğu halde onlar herhangi bir hüzün ve keder duymayacaklardır.
Sadece Allah rızası için birbirlerini sevenler, Allah-u Zülcelal’in yanında o kadar kıymetlidirler ki, kıyamet günü onlara çok büyük mükâfatlar verilecektir. Nitekim rivayete göre şöyle anlatılmıştır:
“O kimseler kıyamet gününde kırmızı yakuttan yapılmış bir sütun üzerinde olacaklardır. Bu sütunun üzerinde yetmiş bin teras köşk vardır ki güneş nasıl dünyadakileri aydınlatırsa, bu teras köşklerde, cennet ehlini öyle aydınlatırlar. Orada cennet ehli şöyle diyecektir: 'Bizi götüründe dünyada iken birbirlerini sevenleri ziyaret edelim.' Oraya gittikleri zaman, güneşin dünyadakilere vurup aydınlattığı gibi, onların yüzlerine aydınlık vurur. Onların üzerlerinde sündüs ipekten bir giysi vardır. Alınlarında şu cümle yazılıdır: 'Bunlar Allah için birbirlerini sevenler ve Allah için birbirlerini ziyaret edenlerdir.' "
Mü’minlerin birbirini sevmesinin mükâfatı böyle olduğu halde, bu fırsatı değerlendirmemek, gerçekten bir mü’minin kendisine yapmış olduğu çok büyük bir haksızlıktır. Bir mü’min, başka bir mü’min kardeşini fasık olsa dahi Allah için sevmesi lazımdır. Çünkü onun kalbinde iman nuru vardır. Hatta bazı kitaplarda: “Fasığın imanının ışığı dünyaya gelse şark ve gaybı aydınlatır.” denilmiştir...

Hz. Hüseyin (R.A) şöyle anlatmıştır: “Allah-u Zülcelal kıyamet gününde bütün insanları topladığı zaman: 'Fazilet sahibleri neredeler ?' diye bir ses duyulur. Bir grup insan ayağa kalkıp, cennete doğru yürümeye başlar. Bunun üzerine melekler önlerine çıkarak: 'Nereye gitmek istiyorsunuz ?' diye sorunca, onlarda: 'Cennete gitmek istiyoruz.' derler. Melekler: 'Hesaptan önce mi ?' diye sorunca, onlar da: 'Evet hesaptan önce !' derler. Melekler: 'Siz kimsiniz ?' diye sorunca, onlar: 'Biz fazilet sahipleriyiz.' diye cevaplarlar. Melekler: 'Dünyada ki faziletiniz ne idi ?' diye sorunca, onlar: 'Bize yapılan cahillikleri olgunlukla karşılar, bize kötülük edenlerin kusurlarını affederdik !' derler. Bunun üzerine melekler: 'Haydi cennete giriniz, iyi amel işleyenlerin mükâfatı ne güzeldir.' derler. Arkasından yine aynı ses: 'Dünyadayken Allah’a dost olanlar nerede ?' diye seslenir. Bu çağrı üzerine bir grup insan yine cennete yönelirler ve meleklerle karşılaşırlar. Melekler onlara kim olduklarını sorunca, onlar: 'Biz yeryüzünde Allah’ın dostlarıyız.' derler. Melekler: 'Allah’a nasıl dost olmuştunuz ?' diye sorarlar. Onlar: 'Biz dünyadayken, Allah için birbirimizi seviyor, Allah için birbirimize ikramda bulunuyor ve Allah için birbirimizi ziyaret ediyorduk !' derler. Bunun üzerine melekler: 'Haydi cennete giriniz, iyi amel işleyenlerin mükâfatı ne güzeldir.' derler."..

sevmek; bir an bile düşünmeden gitmektir..
ve bazen yâr'a gidilir,
bazen RAB'be..