Yâd-ı Cemîl

Sohbet hocamız İbrahim Kuzi tarafından yazılmış olan bu şiir,
Sızıntı dergisinin 386. sayısında yer almaktadır.

Emanetin başım-gözüm üstüne
Ruhunla önümüzde koş sen yine
Gözyaşından su damlat güllerine
Arayı uzatma gel Hacı Ata

Derdini yüreğine mâl etmiştin
Hiçbir şeye takılmadan gitmiştin
Sıcağınla buzları eritmiştin
Yüzleri okşayan yel Hacı Ata

Sefer dedin yâd ellere koşturdun
Yaşına bakmadan en önde oldun
Gayretliydin, çok geç kaldım diyordun
Gürül gürül akan sel Hacı Ata

Sayende yeşerdi umutlarımız
Şenlendi evimiz, ocaklarımız
Gönül sarayındaki baş tacımız
Herkese uzanan el Hacı Ata

Yüreğin ıtırlı, koku salardın
Gece gündüz davam deyip ağlardın
Hançer vurup yüreğini dağlardın
Derdin derdimizdir bil Hacı Ata

Sevdan burçlarda dalgalanan bayrak
Ayırmazdın giderdin yakın-ırak
Uğradığın yerler olmadı çorak
Biterdi her dâim gül Hacı Ata

Ötede kavuştun sevdiklerine
Canına can katan bildiklerine
Kim şakıyacak bilmem ki yerine
Seherde öten bülbül Hacı Ata

Neyin varsa bavuluna koymuştun
Hak yolda deli-divane olmuştun
Ne darılmış, ne bıkmış-yorulmuştun
Allah'ı anlatan dil Hacı Ata

Göçüp gittin dostların boynu bükük
Bize ağır geliyor inan bu yük
Gönül saraylarımız yıkık-dökük
Gözümden yaşları sil Hacı Ata