Bayramın önemi hangimizde ne kadar kaldı
Onun rızasını kazanmak için tutulan oruçların, onun rızasını kazanmak için varılan secdelerin, onun rızasını kazanmak için açılan ellerin, onun rızasını kazanmak için dökülen gözyaşlarının mükafatıdır bayram.
Bayrama kavuşmak, bayrama yetişmek, bayrama ulaşmak bir nimettir anlayana…
Bayramda bayram etmek, bayramlaşmak, bayramlaşmak için ziyaretlerde bulunmak ne hoştur.
Hele o kırgınların, dargınların, küslerin barışması…
Esas bayram onlara gelir haddizatında.
Bayramda barışmanın güzelliğini hissedebilselerdi, barışmak için birbirlerinden habersiz barışmaya koşarlardı.
Hem, alnın günde 5 vakit secdeye değecek, hem orucunu hakkıyla tutmak için çaba göstereceksin, hem de küs durmaya devam edeceksin.
Bu işler bu kadar ucuz değil.
Kıldığın namazlar, tuttuğun oruçlar kalbini yumuşatamadıysa, aynada dön kendine bir bak, benim yanlışım, benim hatam nerede diye kendine bir sor.
Bir pişmanlık duy, yüreğinde bir ezilme hisset, hele bir gözlerin dolmaya başlasın.
Hele bir ağla, korkma…
Korkma, ağlamakla adından, şanından hiçbir şey eksilmez.
Kalbin yumuşar, kalbin!...
Hem ağlatan ağlatmadıkça, zaten ağlayamazsın ya…
Küs gitme, kırgın gitme, dargın gitme, borçlu gitme bu üç günlük dünyadan.
İlk adımı atan neden sen olmayasın.
Kahrolası gurur ne koydu şimdiye kadar önüne.
Dostluk mu, anlayış mı, fedakarlık mı, hoşgörü mü?
Elinde nefret kaldı, kıskançlık kaldı, kin kaldı, garez kaldı.
Elindekiler kimsenin yüzünü güldürmedi bugüne dek.
Devamlı hırsı biledi. Bilenen hırs geçti aklının önüne…
Kaç bayram geçti, barışmak için elin bile uzanmadı.
Hani üç günden fazla küs durulmayacaktı.
Utanmasan Allah affetse bile, ben affetmem diyeceksin neredeyse!...
Hani affetmek ve hoş görmek insanlığın şanındandı.
Dil ile gönül birbirine uymadığında, manzara bu oluyor işte.
Bu anlattığımız örneğe uygun o kadar çok insan var ki aramızda.
Yeminler, şartlar konmuş aralara.
Ölürsem salımdan tutmasın, camiye gelmesin, cenaze namazımda bulunmasın gibi bir yığın saçmalık.
Bayram kavramının öyle derin bir manası, öyle engin bir hoşgörü dairesi var ki.
Ne diller anlatabilir, ne kalemler yazabilir.
Bayram da küslerin, dargınların, kırgınların barışması bir nimettir anlayana.
Bu nimet barışanlara özel bir nimettir.
Ne olursanız olun, adınız, mevkiiniz, makamınız, şanınız, şöhretiniz ne olursa olsun bunlar önemli değil.
Bırakın şu şunun ayağına gider mi hikayelerini.
Büyüklük mevki ve makamla olmuyor. Büyüklük bağırmak, çağırmakla olmuyor. Büyüklük herkese tepeden bakmakla hiç olmuyor.
İlk adımı atan büyüktür. Hoşgörü sahibi olan büyüktür. Pişmanlığı yüreğinde ilk hisseden, yüreği ilk ezilen büyüktür.
Büyüklük, büyüklük duygusunu hazmetmektir.
Bayram sevinç günüdür.
Bayram neşe günüdür.
Kadrini-kıymetini bilmemiz gereken günlerdir bayram günleri.
Barış dolu, huzur dulu, mutluluk dolu bir bayram geçirmeniz dileğiyle.
Onun rızasını kazanmak için tutulan oruçların, onun rızasını kazanmak için varılan secdelerin, onun rızasını kazanmak için açılan ellerin, onun rızasını kazanmak için dökülen gözyaşlarının mükafatıdır bayram.
Bayrama kavuşmak, bayrama yetişmek, bayrama ulaşmak bir nimettir anlayana…
Bayramda bayram etmek, bayramlaşmak, bayramlaşmak için ziyaretlerde bulunmak ne hoştur.
Hele o kırgınların, dargınların, küslerin barışması…
Esas bayram onlara gelir haddizatında.
Bayramda barışmanın güzelliğini hissedebilselerdi, barışmak için birbirlerinden habersiz barışmaya koşarlardı.
Hem, alnın günde 5 vakit secdeye değecek, hem orucunu hakkıyla tutmak için çaba göstereceksin, hem de küs durmaya devam edeceksin.
Bu işler bu kadar ucuz değil.
Kıldığın namazlar, tuttuğun oruçlar kalbini yumuşatamadıysa, aynada dön kendine bir bak, benim yanlışım, benim hatam nerede diye kendine bir sor.
Bir pişmanlık duy, yüreğinde bir ezilme hisset, hele bir gözlerin dolmaya başlasın.
Hele bir ağla, korkma…
Korkma, ağlamakla adından, şanından hiçbir şey eksilmez.
Kalbin yumuşar, kalbin!...
Hem ağlatan ağlatmadıkça, zaten ağlayamazsın ya…
Küs gitme, kırgın gitme, dargın gitme, borçlu gitme bu üç günlük dünyadan.
İlk adımı atan neden sen olmayasın.
Kahrolası gurur ne koydu şimdiye kadar önüne.
Dostluk mu, anlayış mı, fedakarlık mı, hoşgörü mü?
Elinde nefret kaldı, kıskançlık kaldı, kin kaldı, garez kaldı.
Elindekiler kimsenin yüzünü güldürmedi bugüne dek.
Devamlı hırsı biledi. Bilenen hırs geçti aklının önüne…
Kaç bayram geçti, barışmak için elin bile uzanmadı.
Hani üç günden fazla küs durulmayacaktı.
Utanmasan Allah affetse bile, ben affetmem diyeceksin neredeyse!...
Hani affetmek ve hoş görmek insanlığın şanındandı.
Dil ile gönül birbirine uymadığında, manzara bu oluyor işte.
Bu anlattığımız örneğe uygun o kadar çok insan var ki aramızda.
Yeminler, şartlar konmuş aralara.
Ölürsem salımdan tutmasın, camiye gelmesin, cenaze namazımda bulunmasın gibi bir yığın saçmalık.
Bayram kavramının öyle derin bir manası, öyle engin bir hoşgörü dairesi var ki.
Ne diller anlatabilir, ne kalemler yazabilir.
Bayram da küslerin, dargınların, kırgınların barışması bir nimettir anlayana.
Bu nimet barışanlara özel bir nimettir.
Ne olursanız olun, adınız, mevkiiniz, makamınız, şanınız, şöhretiniz ne olursa olsun bunlar önemli değil.
Bırakın şu şunun ayağına gider mi hikayelerini.
Büyüklük mevki ve makamla olmuyor. Büyüklük bağırmak, çağırmakla olmuyor. Büyüklük herkese tepeden bakmakla hiç olmuyor.
İlk adımı atan büyüktür. Hoşgörü sahibi olan büyüktür. Pişmanlığı yüreğinde ilk hisseden, yüreği ilk ezilen büyüktür.
Büyüklük, büyüklük duygusunu hazmetmektir.
Bayram sevinç günüdür.
Bayram neşe günüdür.
Kadrini-kıymetini bilmemiz gereken günlerdir bayram günleri.
Barış dolu, huzur dulu, mutluluk dolu bir bayram geçirmeniz dileğiyle.
Uzaklık deyip dert ettiğin nedir ki sevgili Biz
YARADAN'ı görmeden sevmedik mi
Mevlana'dan
YARADAN'ı görmeden sevmedik mi
Mevlana'dan
Beni Kimsenin Bilmesi Önemli Degil Rabb'im Bilsin , Yeter. Kim Ne Derse Desin
Bana
Rabb'im Kulum Desin Yeter...
