ANNESİN;
PEKİ EMİN MİSİN?
PEKİ EMİN MİSİN?
Anne demek, dünyaya yenice gelmiş insanoğlunun emanet edildiği ilk kucak demek. Yetiştiğinde kainatın halifesi olacak bir yavrucağın dünyadaki ilk korku dolu dakikalarında sakinleşebildiği tek yerdir annesinin sıcak bağrı. Anne, o emanet için biçilmiş kaftandır. Çünkü emanet “emin” olana verilir.
Her çocuk, annesinin kayıtsız şartsız sevgisinden emin olmak ister. Aldığı düşük notların, kızdırdığı alt komşunun, kirlettiği kıyafetin, yiyemediği yemeğin, bu sevgiyi eksiltemeyeceğinden emin olarak hayat tecrübesini kazanmak ister.
Çocuğun bu isteği maalesef anne için eşsiz bir tehdit unsuruna dönüşür. “Bak seni sevmem sonra…” ya da “Bırakıp gidersem görürsünüz…” cümleleri savrulur etrafa. Ama anne hala annedir. “Ben hiç bırakır da gider miyim sizi? Canımsınız siz benim!...” şeklindeki dönüşler o kırık kalpleri ne kadar tamir eder acaba? Ne kadar emin ellerdedir kutsal emanet?
Her çocuk, yapacağı tüm hatalara, işleyeceği tüm günahlara rağmen, gözyaşları içinde başını koyup ağlayacağı bir çift diz olduğundan emin olmak ister. O dizlere başını koyduğunda başını okşayacak bir çift elin varlığından emin olmak ister. Ve başını kaldırdığında hala ona aynı şefkat dolu gülümsemeyle bakmakta olan bir çift gözün sükunet yayan bakışlarından emin olmak ister.
Ama nedense, annenin beklentilerinden ufacık sapmalarla beraber tüm haklar haram edilir. “Bana anne deme artık!” haykırışları yükselir. “Ben seni bu günler için mi büyüttüm! Yazıklar olsun!” nidaları deler geçer yapayalnız kalmış genç kızların, delikanlıların yüreğini. Halbuki bir yetişkin olmaya doğru ilk adımlarını atmakta iken ne kadar da muhtaçtır o kalpler “biri”nden emin olabilmeye…
Kim bilir, elinden tutan emin biri olsaydı bugün yaptığı hatalardan, saptığı yanlış yollardan dönmek için cesaret bulan kaç binlerce kişi olurdu… Her anne, ona verilen evladın emanet olduğu kadar, kendisi de emin olabilseydi, o emanetlerin her biri şimdi kainatın halifesi olarak yaratılmış olmanın tadını çıkartıyor olurdu. Halbuki etrafımız, doktor olmuş, mühendis olmuş, öğretmen olmuş, ama yaşamanın tadına bir türlü varamamış yetişkinlerle dolu…
Annesin… Bu seferki Anneler Günü’nde ne kadar “emin” bir annesin?
Günün kutlu olsun… Unutma, sen yılın bir günü değil, her günü annesin…
2010-05-09
Rumeysa Telli
