Bir hüzzam yerine nihavent sun!

Hasrettiğin edebi halin
Ne kadar muvazeneli ahvalin, niye ahenksizim
İzlediğim yollar çok yordu, vefasız nefesler ne kadarda korkuttu
Ülfet unutuldu, erdem müşkülü kordu, basiretsizlik artık adeta bir ordu, aşk soldu


Dile gelen söz, öz olmayınca
Vicdanın bakirliği hal için gülü koklatmayınca
Ne kadar damarlarda kan, durmadan aksa da, fazilet ne uzakta
Adam olmak olaysa, han ne kadar yalnızlık yaşasa da korkma, insan olamadıkça


Pencerem yine bomboş kaldı
Umudun yolculuğuna çıkan kuşlar kanatlanarak rızkında farktı
Umut nite hardı, niyet bu bakımdan sevdaydı, aşk illaki olmasaydı
İnsan olmak ne kadar aktı, merak sultandı, akıl rakstı, tefekkür ilzam olan sanattı


Çıktım yine tepelerin kıdemine
Seyre daldım hali fakirliğimin sahifelerine, hüzün çöktü yine
Derlediğim güfteler içimi titretti gene, rast eserler yakışmıyor bu hale
Gözyaşları düştü sineme, nefeslendiğin hicran niye, ıstırap çekmek ne müşkül hadise


Rengârenk açan laleleri gördükçe
Gülün naifliğini süzdükçe, ayetler ahvalimden sökün edince
Hatıratı koklamak başlıyor gene, terennüm ettiğim fütuhat anıyor yine
Her sebilin hazin hikâyesi, surlarda fakirleşen aşiyanın kalesi ve bülbülün aşk nefesi


Ummanın serhatlığını hatırlattı
Kim ona bandıkça, dalgaların sancısıyla yandıkça aşkı yaşattı
Yalın ayakların çilesinde, sabi nefesin hüznünde, çileye ram olan nisa ardı
Artık her bir yanda neme lazımcılık başladı, küresellik adına ne hinlikler pazarlandı



Mustafa CİLASUN