O ebedi dirinin öldüğünü kim söyledi? O ümit güneşinin öldüğünü kim söyledi. O güneşin düşmanı damın üstüne geldi de iki gözünü yumdu güneş öldü dedi. Hz.Mevlana Hazan mevsimi biteli epey oldu şehirde. Şimdi kışın hüznünü yaşıyor cümle alem. Hazanın sararıp dökülmüş
sokaklarda ağırlanan sersefil yaprakları bile kalmadı. Hepsini son rüzgarlar savurdu yağmurlar toprağa kardı. Şimdi toprağı örten yağan kardı. Kar yağıyor yağdıkca örtüyor şehri toprağı çalıları kusurlarıgünahları. Kar yağdıkca şehir beyazlıyor bütün renksizliğinden soyunuyor beyazı giyiniyor. İnsan ne zaman soyunur renklerinden ne zaman giyinir beyazları. Ne zaman insanın üzerini de örter kar toprak misali.. Sonbaharı geçtim kısa geldi ömrüm. Sararıp dökülen yaprakların toprağa karılması gibi benim de ölüme terkettiğim geçmiş günlerim toprağın bağrında. Son günleri de bohçalayıp geçmişe teslim ettiğimde artık günlerini tüketmiş sararıp solmuşruhumun da terkettiği bedenim toprağa karılacak. Ben de geçmiş olacağım. Dili geçmiş zaman kipiyle anılacak adım. Annemizdi diye söze başlayacak çocuklarımeşim de beni yad ederken dili geçmiş zaman kipini kullanacak arkadaşlarım dostlarım ve dahi düşmanlarım…Benden haber veren sararmış fotoğraflarım bir süre misafir olacak ellerde. Bakıp bakıp ya gülümseyecekler ya da yanık bir keşke çıkacak dudaklardan.Keşke diyecekler keşke burada olsaydı…Heyhatkeşkelerin ne yaşayana ne de ölene bir faydası olmayacak. Ne zaman duracakne değeri gelecek. Giden de geri gelmeyecek…Ne bugün ne de yarın.