'Sen'le Kıl Beni….
Şimdi hüznün kırıntılarıyla çalıyorum kapını.
Biliyorum hep açık gelmek isteyene kapın.
Ve içimde Sen, Yüce Varlığın.
Benlesin Sen.
Şimdi kapı dışarıda mı olur. ALLAH'ım, Senleyken.
Ve beni bekleyen Sen mi olursun ALLAH'ım, ben sana muhtaçken.
N'olur varlığını hep hissedeyim; kalbimle, ruhumla,
Ben Seni ezelden bile öte yerde hissedeyim her şeyde.
Hiçbir mefhumun, hiçbir sözün, hiçbir ifadenin geçmediği halis yüreğimle arınmış olarak saf bir halde hissedeyim Seni.
Ve aşikâr bir yerde seveyim; Senin yanından seveyim Seni.
Senin yanında olayım, 'Sen'in yanından yaşayayım 'ben'i.
Varlığının müptelasıdır benliğim.
Yo hayır, 'Varlığın' demeye bile razı değil lisanım.
Sen sadece 'Sen'sin. Senin müptelandır benliğim.
İdrakimin söz konusu bile olmadığı bir özle seviyorum Seni.
Ve idrakime ihtiyaç bile duymayan bir ihlasla biliyorum Seni.
Al beni Sen'in katına. Ki kaybolayım bulunmak istemediğim yerlerden.
Acziyetimin tatlı duygusuyla bağlıyım Senin Nûruna.
Ve olsam da kendimin hükümdarı, yanar içim, yok olmaya hevesli bir çile gibi.
Ben söz olayım, Sen anlam yap beni.
Ben kul olayım, Sen bahtiyar yap beni.
'Ben' olmaktan vazgeçmiş biri olarak bul geride kalan sessizliği, o sessizlikte 'Sen' yap en baştan beni. Senle dirilerek Sana zikrine karışmış olayım.
ALLAH'ım, Sen'le kıl beni.
