Genc adamın biri dermis babasına her gün;
Benim de dostlarım var sendeki dost gibi'
Baba itiraz eder
Olmaz öyle çok dost hakikisi
Belki bir belki iki
Fazlasını bulamazsin gercek hakiki...
Devam eder durur konusma...
Aralarında baslar bir tartışma
Karar verirler bir sınava
Dostun hakikisini anlamaya...
Bir aksam bir koyun keserler
Ve koyarlar çuvala.
Baba der ki ogluna
'Hadi al bu çuvalı şimdi götür dostuna'.
Çuvaldan kanlar damlamakta
Sanki öldürmüsler de bir adamı
Koymuşlar çuvala
Dıştan böyle sanılmakta.
Delikanli sırtlar çuvalı
Gider en iyi bildiği dostuna çalar kapıyı.
O dost bakar ki bir çuvala hem de kanlı
Kapar hızla kapıyı delikanlının suratına
Almaz içeri arkadasını
Böylece tek tek dolasır delikanlı
Kendince tanıdığı sevdiği dostlarını.
Ne çare hepsinde de sonuç aynıdır.
