~~Salât Selam Olsun Sana Ya Nebi~~
Sensizliğimle açtım gözlerimi.
Hayata sen yokken sarıldım, ümitsizcesine.
Sensizliği haykırdım gece namazlarımda.
Salât selam olsun sana ya nebi.
Dualarımla ulaşmak istiyorum sana.
Yinede hiçbir şey diyemem, icabet edersen yanıma.
Taif gelir aklıma, hüzün peygamberi diyorlar sana.
Ne acı veriyor ki; nasipsizler mecnun diyordu sana.
Sırtında nübüvvetin nuru kâinat emrinde.
Sen iste diyordu Cebrail, rabbim seninle.
Arşı herc ü merc edip, zerrelere ayırır ALLAH.
Sen iste diyordu Cebrail, rabbim seninle.
Ne su senin kadar berrak akar o tepelerden.
Nede toprakta var sende olan tevazu elbisesinden.
Dünya zulumle dolsa ümmetim Yarab dersin.
Ya nebi biliriz, her daim bizim için şefaat dilersin.
Ne mükemmel sahabilerin vardı ya nebi.
Ebabekirin dostluğuyla unuturdun yalnızlığını.
Ömerin feraseti seni bu kadar mı mutlu ederdi.
Hayâ utanırdı Osman ı terbiye etmekten.
Ali yi ilim doyururdu, aç kaldığı geceden.
Bizler sana hiçbiri gibi değiliz ya nebi.
Sana bunlar gibi kan bağımız da yok, ey ümmiveli.
Seni Medinede karşılayan toplulukta biz değiliz, kâinatın serveri.
Ama bizde seni canlarımızdan çok seviyoruz, gökte açan sevgili.
Bu ümmetin acizliğini haykırıyorum Fatıma nın babası.
Günah önümüzde deniz, zulmet sarmış her evi.
Boğulurcasına dualarımla ulaşmak istiyorum; yıkarcasına düzeni.
Bu ümmet perişan bir doğuş bekliyor, ey sevgililer sevgilisi.
Sensizliğimle açtım gözlerimi.
Hayata sen yokken sarıldım, ümitsizcesine.
Sensizliği haykırdım gece namazlarımda.
Salât selam olsun sana ya nebi.
Dualarımla ulaşmak istiyorum sana.
Yinede hiçbir şey diyemem, icabet edersen yanıma.
Taif gelir aklıma, hüzün peygamberi diyorlar sana.
Ne acı veriyor ki; nasipsizler mecnun diyordu sana.
Sırtında nübüvvetin nuru kâinat emrinde.
Sen iste diyordu Cebrail, rabbim seninle.
Arşı herc ü merc edip, zerrelere ayırır ALLAH.
Sen iste diyordu Cebrail, rabbim seninle.
Ne su senin kadar berrak akar o tepelerden.
Nede toprakta var sende olan tevazu elbisesinden.
Dünya zulumle dolsa ümmetim Yarab dersin.
Ya nebi biliriz, her daim bizim için şefaat dilersin.
Ne mükemmel sahabilerin vardı ya nebi.
Ebabekirin dostluğuyla unuturdun yalnızlığını.
Ömerin feraseti seni bu kadar mı mutlu ederdi.
Hayâ utanırdı Osman ı terbiye etmekten.
Ali yi ilim doyururdu, aç kaldığı geceden.
Bizler sana hiçbiri gibi değiliz ya nebi.
Sana bunlar gibi kan bağımız da yok, ey ümmiveli.
Seni Medinede karşılayan toplulukta biz değiliz, kâinatın serveri.
Ama bizde seni canlarımızdan çok seviyoruz, gökte açan sevgili.
Bu ümmetin acizliğini haykırıyorum Fatıma nın babası.
Günah önümüzde deniz, zulmet sarmış her evi.
Boğulurcasına dualarımla ulaşmak istiyorum; yıkarcasına düzeni.
Bu ümmet perişan bir doğuş bekliyor, ey sevgililer sevgilisi.
