--------------------------------------------------------------------------------
Ammar’ın annesi Sümeyye!..
Yasir’in sevgili eşi Sümeyye!..
Mü’minlerin cefakar annesi Sümeyye!.. Ve... Ve İslam’ın ilk şehidi Sümeyye!..
Son mübarek dinin, son mübarek peygamberin ilk şehidi...
Evet!.. Evet, türlü işkencelerden sonra Ebu Cehil’in kalbine sapladığı mızrak ile şehadet şerbetini içen Sümeyye.
Kocası Yasir ve iki oğlu ile günlerce işkenceye maruz kalan Sümeyye!
O, müşriklerden işkence gördü.
Ebu Cehil tarafından da şehid edildi. Kızgın Mekke kumlarının üzerine yatırılıp işkence edilen...
El ve ayaklarına dört deve bağlanan ve develer dört ayrı istikamete doğru sürülerek kolları ve bacakları un ufak edilen...
Lat, Menat ve Uzza putlarına imana davet edilen kadın Sümeyye! Allah ve Rasulü’ne olan imanından canı pahasına vazgeçmeyen...
Ölümü sevgiliye kavuşmak istercesine severek karşılayan...
Dünya ve dünyadaki nimetleri bir çırpıda reddeden...
Küfür nizamının yıkılışını kanı ile çabuklaştıran...
Ve bütün mü’minlerin annesi olma şerefine nail olan o güzel anne Sümeyye!..
Ebu Cehiller, Ebu Lehebler yine iş başındalar.
Bu kez Sümeyye’nin kızlarına musallat oldular.
Zaten Sümeyye anne ta o gün bunları bizlere haber vermişti. Gördüğü işkenceler ile...
Akıtılan kanları ile... Ve verdiği canı ile anlatmıştı bize.
“Kızlarıma sahip çıkın” demişti.
“Sahip çıkın benim davamın takipçisi kızlarıma!..
Oğullarım Ammar ve Abdullah bana sahip çıktılar.
Benimle beraber aynı zulüm ve işkenceleri metanetle karşıladılar.
Siz de kızlarıma sahip çıkın” diye haykırmıştı.
Dün Sümeyyeler bedel ödediler. Bugün de kızları bedel ödüyorlar.
Günümüzün Ebu Cehilleri onları bir bir katlediyorlar!
Gürüzler, Alemdaroğulları, Serterler ve ötekiler Sümeyye’nin kızlarına zulmediyorlar.
Yani günümüzün Ebu Cehilleri!..
Sümeyye’nin kızları yerlerde sürükleniyor.
Otobüslerle toplanıp dağ başına atılıyorlar. İdam ile yargılanıyorlar.
Hapsediliyorlar. Üzerlerine panzerler sürülüyor.
Pompalı tüfeklerle katlediliyorlar.
Fakat Sümeyye’nin oğulları ortalıkta gözükmüyorlar nedense!
Neredesiniz ey Sümeyye’nin oğuları? Nerelere kayboldunuz?
Nazar mı değdi sizlere? Hangi delikte Allah’ın vaadini bekliyorsunuz?
Çıksanıza ortaya! Korkmayın!.. İman edin!..
Allah herşeyden daha büyük ve güçlüdür.
Çıkın ortaya artık! Çıkın!..
İman tazeleyin ve Sümeyye’nin oğullarına yaraşır bir biçimde zulme karşı durun!..
Yılmayın.. Ürkmeyin... Dağılmayın...
Eğer Allah’a inanıyorsanız, siz üstünsünüzdür.
Korkaklık ederek zalimleri üstün hale getirmeyin!
Size sesleniyorum anne ve babalar!..
Okulun önünde kızlarını döverek başlarını açtıran anne ve babalar...
Kızlarını eve hapsedip, günde üç öğün dayak atan anne ve babalar...
Kızların namusuna tabelleş olan cebi dolu kodamanlar...
“Ben sana yardım ederim” diyerek, sahte bir nikah ile kız çocukların namusuna tebelleş olan ve üç gün sonra da kapı dışarı eden dini bütün(!) adamlar...
Kızlarının davasına sahip çıkmayan anne ve babalar...
Söyler misiniz, siz kimsiniz? Sizler kimin oğulları ve kızlarısınız?
Sümeyye’nin mi, yoksa Ebu Cehil’in mi?
Yoooo!.. Sizler asla Sümeyye’nin kızları ve oğulları olamazsınız!
Asla!.. Asla!.. Asla o haramzade çocuklar edinmedi.
Sümeyye’nin kızlarına zulmedenler!..
Sizler, olsa olsa Ebu Cehil’in çocukları olabilirsiniz. Yanılıyor muyum acaba?..
Hadi, hayır bizler Ebu Cehil’in oğulları ve kızları değiliz deyin! Diyemezsiniz...
Aslınızı inkar edemezsiniz... Ebu Cehil’in izinde olmaktan vazgeçemezsiniz...
Ey Sümeyye’nin elleri öpülesi kızları!..
Sizlere de yalvarıyorum! Siz de sahip olduğunuz iffet, namus ve şerefinize halel getirmeyin!
Eğer kendinize sahip çıkmazsanız, bu Sümeyye annenin davasına ihanet olur
Ammar’ın annesi Sümeyye!..
Yasir’in sevgili eşi Sümeyye!..
Mü’minlerin cefakar annesi Sümeyye!.. Ve... Ve İslam’ın ilk şehidi Sümeyye!..
Son mübarek dinin, son mübarek peygamberin ilk şehidi...
Evet!.. Evet, türlü işkencelerden sonra Ebu Cehil’in kalbine sapladığı mızrak ile şehadet şerbetini içen Sümeyye.
Kocası Yasir ve iki oğlu ile günlerce işkenceye maruz kalan Sümeyye!
O, müşriklerden işkence gördü.
Ebu Cehil tarafından da şehid edildi. Kızgın Mekke kumlarının üzerine yatırılıp işkence edilen...
El ve ayaklarına dört deve bağlanan ve develer dört ayrı istikamete doğru sürülerek kolları ve bacakları un ufak edilen...
Lat, Menat ve Uzza putlarına imana davet edilen kadın Sümeyye! Allah ve Rasulü’ne olan imanından canı pahasına vazgeçmeyen...
Ölümü sevgiliye kavuşmak istercesine severek karşılayan...
Dünya ve dünyadaki nimetleri bir çırpıda reddeden...
Küfür nizamının yıkılışını kanı ile çabuklaştıran...
Ve bütün mü’minlerin annesi olma şerefine nail olan o güzel anne Sümeyye!..
Ebu Cehiller, Ebu Lehebler yine iş başındalar.
Bu kez Sümeyye’nin kızlarına musallat oldular.
Zaten Sümeyye anne ta o gün bunları bizlere haber vermişti. Gördüğü işkenceler ile...
Akıtılan kanları ile... Ve verdiği canı ile anlatmıştı bize.
“Kızlarıma sahip çıkın” demişti.
“Sahip çıkın benim davamın takipçisi kızlarıma!..
Oğullarım Ammar ve Abdullah bana sahip çıktılar.
Benimle beraber aynı zulüm ve işkenceleri metanetle karşıladılar.
Siz de kızlarıma sahip çıkın” diye haykırmıştı.
Dün Sümeyyeler bedel ödediler. Bugün de kızları bedel ödüyorlar.
Günümüzün Ebu Cehilleri onları bir bir katlediyorlar!
Gürüzler, Alemdaroğulları, Serterler ve ötekiler Sümeyye’nin kızlarına zulmediyorlar.
Yani günümüzün Ebu Cehilleri!..
Sümeyye’nin kızları yerlerde sürükleniyor.
Otobüslerle toplanıp dağ başına atılıyorlar. İdam ile yargılanıyorlar.
Hapsediliyorlar. Üzerlerine panzerler sürülüyor.
Pompalı tüfeklerle katlediliyorlar.
Fakat Sümeyye’nin oğulları ortalıkta gözükmüyorlar nedense!
Neredesiniz ey Sümeyye’nin oğuları? Nerelere kayboldunuz?
Nazar mı değdi sizlere? Hangi delikte Allah’ın vaadini bekliyorsunuz?
Çıksanıza ortaya! Korkmayın!.. İman edin!..
Allah herşeyden daha büyük ve güçlüdür.
Çıkın ortaya artık! Çıkın!..
İman tazeleyin ve Sümeyye’nin oğullarına yaraşır bir biçimde zulme karşı durun!..
Yılmayın.. Ürkmeyin... Dağılmayın...
Eğer Allah’a inanıyorsanız, siz üstünsünüzdür.
Korkaklık ederek zalimleri üstün hale getirmeyin!
Size sesleniyorum anne ve babalar!..
Okulun önünde kızlarını döverek başlarını açtıran anne ve babalar...
Kızlarını eve hapsedip, günde üç öğün dayak atan anne ve babalar...
Kızların namusuna tabelleş olan cebi dolu kodamanlar...
“Ben sana yardım ederim” diyerek, sahte bir nikah ile kız çocukların namusuna tebelleş olan ve üç gün sonra da kapı dışarı eden dini bütün(!) adamlar...
Kızlarının davasına sahip çıkmayan anne ve babalar...
Söyler misiniz, siz kimsiniz? Sizler kimin oğulları ve kızlarısınız?
Sümeyye’nin mi, yoksa Ebu Cehil’in mi?
Yoooo!.. Sizler asla Sümeyye’nin kızları ve oğulları olamazsınız!
Asla!.. Asla!.. Asla o haramzade çocuklar edinmedi.
Sümeyye’nin kızlarına zulmedenler!..
Sizler, olsa olsa Ebu Cehil’in çocukları olabilirsiniz. Yanılıyor muyum acaba?..
Hadi, hayır bizler Ebu Cehil’in oğulları ve kızları değiliz deyin! Diyemezsiniz...
Aslınızı inkar edemezsiniz... Ebu Cehil’in izinde olmaktan vazgeçemezsiniz...
Ey Sümeyye’nin elleri öpülesi kızları!..
Sizlere de yalvarıyorum! Siz de sahip olduğunuz iffet, namus ve şerefinize halel getirmeyin!
Eğer kendinize sahip çıkmazsanız, bu Sümeyye annenin davasına ihanet olur
