Söyleyemedim işte!

An zamanın katresiydi

İnsan kimliğinde kime ne söylenebilinirdi nedenler belirsizdi

Gönlümün sessiz iklimi hazanın solgunluğuna gebeydi zira hicran kaderdi



Aldırmadan yol aldığım yılar

Sabahlara denk çektiğim sessiz sancılar neler anlatıyordu

Lakin kime ne anlatabilirdim, edebi fakirliğim ve kifayetsiz halim vardı



Suskunluğumla arkama bakamazdım

Hasretimi kimselere anlatamadan ahımla sayfalar açamazdım

Ömür solgunluğunu sabır dirliğinde ve aşkın uhdesiyle hale anlatamazdım



Feraset bu kadar zor mu?

Ruhumun ikliminden nazarlar takatsizliğimle ne kadar anlamlı

Umut kimlerin müstesna süruru bahtı ve bereketin anahtarı çok anlamlı



Ne deyim yorgunluğuma solgunum

Ne derler kaygısıyla ve zan toprağında kaygılıdır umutlarım

Teslimiyette ve kalbi saflığımla tercihi irademle lekelenmişti tohumlarım



Açtığım sayfalarda hüzün var

Toprağın kokusunda mazur mahzunluğum beni korkulara salar

Bilirim ötelerin iklimindedir solmayan bahtı bahar ve rengârenk sayfalar



Aşk kendi dirliğinde umuttur

Hilkatin bağrından ve ahseni husustan mükerrem konuktur

Evveliyatında ve bahşedildiği olgusuyla kudretten nükseden nuru soluktur



Heveslerim hali bağlamıyor

Umutlarım gerekçesiz bilinçsizliğimle bereketi sorguluyor

Semadan nükseden o sağanak ve her bir damlasında anlam bulan hakikat



Gölgem ne kadar yalancı

Ellerim avuçlarımla sanki hayallerimin en bariz tortusu

Ömür sermayenden ve akıl haznemden iradeyi infaz korkularım arkamda



Sessizliğimle yol alıyorum

Nazarlarımla suskun kalarak halime sayfalar açıyorum

Kimseye asla kırılmıyorum katiyen ayıplamıyorum zira kendime bakıyorum





Mustafa CİLASUN