Seni kalbine emanet ediyorum!

Biliyorum ne kadar sabretsem

Ve hatta kanaat içinde serinleyerek ömrü hasat etsem

Kalbi titremelerim dirliğe ermeyecek ve ruhum inim inim inleyecektir



Hangi hüzzam şarkıyı dinlesem

Ve solgun umutlarımla kırılan kanatlarıma meyletsem

Takat el vermiyor ve sürur bahçem hazanı davet ederek nefesleniyor



Ne kadar vefasız olsam da an

Halimin perişanlığına geçit vermiyor şimdi kalan zaman

Ne olur bir kez ufuklarınla umudun toprağına inan ve haz içinde yaslan



Bak senden arta kalan zaman

Hüzün dağarcığında inliyorum mütemadiyen öyle inan

Nasıl olsa mukadder olacak ayrılığımız ve cismani varlığınız kızma biran



Bilmem ki seni kime emanet edeyim

Hasretini çektiğim ve yıllarca umudu sevgiye hasrettiğim

Aşk dirliğinde ve edebin her halinde nefesi sabırla demlediğim güzelliğin



Ne olur çok görme halime sevgiyi

Hudutsuzca sarf ettiğin enginliğin her türlü gizemini

Hamiyetinle ihsan ettiğin suhuleti ve hasretin katresinde ki heveslerimi



Bir an olsun tebessümünü lütfeyle

Yıllara sâri solgunluğunu azat edip kalbi hürlüğe meyliyle

Ruhun ulviliğe kapı aralayan dirliğiyle ve nazarın hikmetindeki güzelliğiyle



Artık bu son satırlarım hıfz eyle

Bilemediğim nedenlerle ve ne olur an ile asla nefeslenme

Niyaz eğliyorum kalbi güzelliğine ve muhabbetli nefeslerin o asudeliğiyle



Ülfet eyle ve hasretini artık derle

Güfteleşen nefeslerini sine**-i sürurundan nükseden perdeleri

Esen güzele ve şakıyan dilbere dalgalar ikliminde can çekişen fakirliğe



Haline muttasıl olarak ram olmak

Enginliğinde coşarak anlam içinde nefesleri hakka sunmak

Aşkın dağlayan birliğinde hicranı ve sızlayan her yanımı gözden akıtmak





Mustafa CİLASUN