Nefesim kalbime sesleniyor!

Bırak ne olur

Sarılayım ayaklarına ve solgun umutlarına

Yıllara sâri olan suskunluğumun feveran eden hissiyat çığlığına



Acımsızlaşan ahına

Serzenişlerini demlediğin bakir torağına

Gönül pervazlarında tazelenen umutlarının sevdasında ağıtlarına



Biliyorum ki çok sefilim

Densizliğin nedenlerinde kaybolmuş biçareyim

Şimdi kime ne derim, boynumu büker sessizliğimle eceli beklerim



Baharı hasretle beklerken

Hazanın sahifelerini def ederek nefeslenirken

Bedbinliğin ahında senin halinin naifliğini terennüm etmeyi dilerken



Karşıma yalnızlığım çıkıyor

Ummanlara uzanıyorum, bulutlara bakınıyorum

Lakin bizar halim geçit vermiyor ve nefeslerim kalbime sesleniyor



Neleri öğrendiysem

Sevgisiz ve muhabbetsiz takatimi tüketiyor

Aşk kendi ikliminde gayrete galebe çalarak muhataplarını bekliyor



Serkeşliğim arkadaşlık ediyor

Hicran hınçla yüreğimde meşaleleri tetikliyor

Gözlerim ufuklara nazar ederken hükmeden yaşlar kime sesleniyor



Anlamak için feraset gerekiyor

İdrak iltica edenler için kalbi muhayyele diliyor

Akıl basiret için meşvereti davet ederek hikâyeleri hazla derliyor



Sessizliğime kim ne diyor

Mısralar meramın irtihali için neden hüzünleşiyor

Hamiyet kalbim ikmalinde ve ruhun bakire mertliğinde aşk diliyor



Yazmak yanmadan kaçmak mı?

Düşünceleri hissiyat ikliminde derlemek ağlamak mı?

Dost kimliğinde hem hal olmak ve varlığa şahit tutmak tuhaf mı?





Mustafa CİLASUN