Ebu Mahsure anlatıyor: "Ben küçük bir çocuktum. Arkadaşlarımla birlikte oynuyorduk.
Resulü (as) yakınlarımızdaydı. Bu arada ezan okunmaya başladı. Ben başladım okunan ezanla alay etmeye. Efendimiz (as) bunu duyunca hepimizi çağırdı. Hangimizin bunu yaptığını sordu. Kimseden ses çıkmayınca teker teker hepimizin sesini dinledi. Benim yaptığım ortaya çıkınca çok sıkıldım. Efendimize karşı nefretle doldum. Beni cezalandırmasını beklerken, hiç beklemediğim bir şekilde benim başımı okşadı. Daha sonra cebime epeyce bir para koydu. Arkasından ezanı nasıl okumam gerektiğini bizzat gösterdi. Sonra da bana: "Müezzinimsin" dedi. O kadar hoşuma gitmişti ki, çok kızdığım Resulü (as), benim en çok sevdiğim insan olmuştu. 
