Kutsal topraklardan dünyaya bakmak
Perşembe akşamı saat 22.30’da İstanbul’dan havalandık.
Yüreğimizde Medine vardı. Üç buçuk saat sonra Medine havaalanına indik. Yolda herkeste tatlı bir heyecan vardı.
Bir ara uçaktakileri gözlemledim. Kimi Kuran-ı Kerim okuyor, kimi dua ediyor, kimi ise derin bir tefekkür içinde hayatının hesabını yapıyordu. Tabii ki bu anlar özel anlardır. Bulunmaz anlardır. Anlatılmaz ama yaşanır anlardır.
Hayat bu anlar olmaksızın boştur, anlamsızdır. Bu anları geciktirmemek lazım. Hayat bu. Hayatın bize yarın neler hazırladığını bilemeyiz. Bugün güçlü olan yarın güçsüz olabilir. Bugün muktedir olan yarın hiçbir şey olmayabilir. Bugün zulmeden yarın adalet dilenebilir.
* * *
Uçak Medine havaalanına süzülürken dudaklardan hafif bir sesle söylenen "salat ve selam" duası yayılıyordu. Havaalanında fazla beklemedik. Otelimize yerleştikten sonra sabah namazı vakti Hz. Peygamber’in mescidine koştuk.
Namazdan sonra Peygamberimiz ile iki dostunun (Hz. Ebubekir ve Hz. Ömer’in) mezarının karşısında selam verdik. Salat ve selam getirdik. Şükrettik Rabbimize.
Peygamberimizin mescidinden sonra Medine mezarlığına (Cennetü’l Baki) gittik. Mezarlığın sağ girişinde ehlibeytin kabirlerini selamladık. Hz. Fatma’nın, Hz. Abbas’ın ve torunlarının mezarlarına hasretle baktık. Hemen solda bulunan Peygamberimizin kızlarının mezarları başında dünyanın çapını bir daha ölçebilme imkánı bulduk.
Hz. Zeynep, Hz. Ümmü Gülsüm ve Hz. Rukiye’ye Fatiha okuduk. Peygamberlerimizin eşlerini, oğlu İbrahim’i, sütannesi Hz. Halime’yi hatırladık. Sonra Hz. Osman’ın mezarının başında uzunca soluklandık. Bu hayá ve edep abidesinin yanında uzun uzun durduk. Kuran-ı Kerim okunurken şehit edilen bu masum müminin başında o çileli ve zor günleri hatırladık.
Daha sonra benim için özel olan bir mezara doğru yürüdüm. Orada sessizce, sahabenin arasında uzanmış olan rahmetli babamın mezarına yürüdüm. 1995’te Medine havaalanında vefat eden ve Hz. Osman’a yakın bir bölgeye defnedilen eski İzmir Müftüsü ve Din İşleri Yüksek Kurulu üyesi olan babamın kabrinin yanında oturdum.
Ertesi gün Mekke-i Mükerreme’ye geçtik. Mekke-Medine arasındaki 450 kilometrelik yolu son model otobüslerle kat ederken, Hz. Peygamber’in aynı yolu devesinin sırtında birkaç gün içinde nasıl geçebildiğini düşündük. Mekke’de, umre niyetine önce Kábe’yi tavaf ettik, sonra Safa ile Merve arasında yürüdük. Say yaptık.
Tavaf ve sayda Türk umrecilerle kucaklaştık. Hemen hemen her Türk umrecinin gelip boynuma sarılması, kucaklaşması ve dua etmesi benim için büyük bir rahmet oldu. Geri kalan zamanlarda bol bol tavaf yaptık.
Bu arada Türk umrecilerin birçok şikáyetini duydum. İçlerinde hallerinden memnun olmayan, uzak otellerde konakladıklarını söyleyen hayli vatandaşımız vardı. Sanırım ilgililer bu şikáyetleri duymuşlardır. Tedbirlerini alırlar diye ümit ediyorum.
* * *
Ziyaretçilerin temizliğe daha da dikkat ettiklerini görmek güzeldi. İnsanlar arasındaki dayanışma da dikkat çekiciydi. Daha önce de hacca ve umreye gitmiştim. Orada olduğum sürelerde milyonlarca ziyaretçiye rağmen iki kişinin kavga ettiklerini veya sataştıklarını hiç görmedim.
Rahmet, merhamet, affedicilik, hoşgörü; Mekke ve Medine’de şeytan ve azgın nefse galip geliyor gibi. Keşke bütün dünya böyle olsa. Keşke coğrafyamıza kin ve nefret değil, sevgi hákim olsa. Keşke yandaşımız veya dostumuz bile olsa haksızlık yapana, zulmedene veya başkasına tahakküm edene, "Ben, senin yanında değilim" diyebilsek.
Beş günlük ziyaretimin sonrasında dönerken siz okuyucularımı da Kábe’deki dualarıma ortak ettim. Dilerim Rabbim sizlere de nasip eder.
Doc.Dr. Nihat Hatipoglu
Amiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiinnn
20 Mart 2009
