Bir gün efendimiz Hz. Ali’ye sorar der ki;
Ya Ali ’ı seviyor musun?
Evet, Ya Resulullah
Peki, beni seviyor musun?
Evet, Ya Resulullah
Peki, esini seviyor musun?
Evet, Ya Resulullah
Peki, çocuklarını?
Evet, Ya Resulullah
Peki, bunların hepsini bir kalpte nasıl yapıyorsun?
Hz Ali beklemediği bu soru karşısında şaşırmış ve cevap verememişti. Bunu düşünmem gerek diyerek oradan ayrılmıştı. Hz. Ali düşünceli bir şekilde dolaşırken eşi Hz. Fatıma düşünceli olduğunu fark ederek sorar.
“Nedir bu halin ya Ali? der. Eğer bu düşünceliliğin dünyevi kaygılardan dolayı ise sana yakışmaz, bırak gitsin. Yok, bu halin Rahmani kaygılardan dolayı ise anlat birlikte çözüm bulmaya çalısalım" der.
Hz. Ali, efendimize gecen konuşmayı bir bir Hz. Fatıma’ya anlatır. Hz. Fatıma durumu öğrenince tebessüm eder. Hz Aliye derki;
"Ya Ali babama git ve de ki;
Kişi ’ı aklıyla ve ruhuyla sever,
Peygamberimizi kalbiyle sever,
Eşini nefsiyle sever,
Çocuklarını şefkatiyle sever."
Hz. Ali aldığı bu cevap karşısında memnun olur ve Efendimizin yanına gelir. Hz. Fatıma'dan öğrendiklerini Efendimize anlatır. Efendimiz cevabını alınca tebessüm eder. Ve der ki;
"Ya Ali bu bana getirdiğin , nübüvvet ağacından koparılmıştır''
