Irak,Filistin,Gazze,Kudüs ve şimdi beni duyan tüm kardeşlerim,size biraz beni anlatacağım. Sizi görüyorum,sizi duyuyorum…
Bazen kahvaltı soframda okuduğum gazetede, akşam yemeği yerken şöylebir zapladığım tv. Deki haber programında, bazen akşama ne pişireceğim diye dert edinirken mutfakta dinlediğim radyoda, bazen bilgisayarımda raslıyorum size, bazen dost sohbetlerin de çayımızı yudumlarken de söz ediyoruz sizden.
Gözlerinizi dikmişsiniz bana bakıyorsunuz, biliyorum sizde benim gibi beni arıyorsunuz. Bazen çarpıyor bakışlarınız gözlerime irkiliyorum ama hepsi bu kadar. Bazen bir çığlık duyar gibi oluyorum, bazen şacları barut kokan çocukları okşuyor ellerim. Ama hepsi o kadar.
Ha! Birde, az kaldı unutuyordum arada bir infak etmek için ayırdığım bütçemden de yolluyorum size üç beş ne çıkarsa bu koca gönlümden, malum iş, güç bizde kıt kanaat geçiniyoruz buralarda.Boykot ürünlerinide satın almamaya gayret ediyoruz inanın hepsi sizin için. Ama hepsi, hepsi elimdeki bu kadar.
Biliyorum sizin gördüğünüz zülmün yanında benim bu yaptıklarım az gibi, kiminiz evlat acısı taddınız, kiminiz annenizi yitirdiniz, kiminizin mezarı bile yok, kiminizin gövdesi kurşunlandı, elini kaybetti, belki ayağını ama aranızda kendini, yüreğini kaybeden varmı kardeşlerim.
Bakın size kardeşim diyorum ancak yüreğim yok benim, yalnızca dilim var.
Siz yürek acısı nedir bilirmisiniz? Kardeş acısını görmeyi ancak hissedememeyi bilirmisiniz.
Evet ben hislerimi yitirdim kardeşlerim.
Bakmayın gözlerimden damlayana yalnızca tuzlu su, göz yaşı bile değil.
Evet kardeşlerim sizin başınıza bomba yağdıranlar , annenizi,evlatlarınızı, elinizi,kolunuzu,bedenlerinizi yok edenler benim yüreğimi aldı!
Siz yürek acısı nedir bilirmisiniz kardeşlerim!
Velhasıl kelam
Zalim burada can değil, yürek avlıyor,
Yürekli kardeşlerim benim
Ben dilimle söylüyorum ama siz yüreğinizle dua edin
Beni oraya çağırın, bu yüreksiz beni neyleyim!
Bazen kahvaltı soframda okuduğum gazetede, akşam yemeği yerken şöylebir zapladığım tv. Deki haber programında, bazen akşama ne pişireceğim diye dert edinirken mutfakta dinlediğim radyoda, bazen bilgisayarımda raslıyorum size, bazen dost sohbetlerin de çayımızı yudumlarken de söz ediyoruz sizden.
Gözlerinizi dikmişsiniz bana bakıyorsunuz, biliyorum sizde benim gibi beni arıyorsunuz. Bazen çarpıyor bakışlarınız gözlerime irkiliyorum ama hepsi bu kadar. Bazen bir çığlık duyar gibi oluyorum, bazen şacları barut kokan çocukları okşuyor ellerim. Ama hepsi o kadar.
Ha! Birde, az kaldı unutuyordum arada bir infak etmek için ayırdığım bütçemden de yolluyorum size üç beş ne çıkarsa bu koca gönlümden, malum iş, güç bizde kıt kanaat geçiniyoruz buralarda.Boykot ürünlerinide satın almamaya gayret ediyoruz inanın hepsi sizin için. Ama hepsi, hepsi elimdeki bu kadar.
Biliyorum sizin gördüğünüz zülmün yanında benim bu yaptıklarım az gibi, kiminiz evlat acısı taddınız, kiminiz annenizi yitirdiniz, kiminizin mezarı bile yok, kiminizin gövdesi kurşunlandı, elini kaybetti, belki ayağını ama aranızda kendini, yüreğini kaybeden varmı kardeşlerim.
Bakın size kardeşim diyorum ancak yüreğim yok benim, yalnızca dilim var.
Siz yürek acısı nedir bilirmisiniz? Kardeş acısını görmeyi ancak hissedememeyi bilirmisiniz.
Evet ben hislerimi yitirdim kardeşlerim.
Bakmayın gözlerimden damlayana yalnızca tuzlu su, göz yaşı bile değil.
Evet kardeşlerim sizin başınıza bomba yağdıranlar , annenizi,evlatlarınızı, elinizi,kolunuzu,bedenlerinizi yok edenler benim yüreğimi aldı!
Siz yürek acısı nedir bilirmisiniz kardeşlerim!
Velhasıl kelam
Zalim burada can değil, yürek avlıyor,
Yürekli kardeşlerim benim
Ben dilimle söylüyorum ama siz yüreğinizle dua edin
Beni oraya çağırın, bu yüreksiz beni neyleyim!
Esselâmü aleyküm ve rahmetullàhi ve berekâtühû!.
