Gönlümün ufkundan , can damarıma doğru biri bağırdı:
Sonra her türlü fikrin ve düşüncenin kasırgasından bir ışık yol gösterdi:
yanda minareyi göstererek haykırdı:
"CAN-CANAN" gibi manşet olan kelimeleri sildi ve heceledi:
Bu ses eriyip gittiManalar maddeleşti "GEL" kelimesi basit bir emir oldu, tükendi
manayı aradım
Gezerken bir "GEL" diyeni duysam döner bakardım,başka birisine el ediyor
Her oynayan yaprakta, her şafakta ve her gurubta bu manaya koşyumNihayet
kıvılcım zulmeti emdiği bir anda , yine aynı ses aynı manayla "GEL !" diye
bağırdıKoştum koştum dizlerimin bağı çözülünceye kadar koştumBirde baktım ki
"GEL" DİYEN İKİ ELİNİ "GİT !" DER GİBİ SALLIYORDU!
Buna bir mana veremedim şaşırdım!
Heyhat ! Başka şeylere koşmaktan o kadar çok yorulmuştum ki öz benliğimi aşıp
kendime gelmem çok zordu
"Terazi kendini tartmaz" derler
ne acı gerçek
İçim ürpertilerle dolar nerdesin?
Yıllar var ki arıyorum ben O'nu
Aşığıyım beni arayan sesin"
YARADAN'ı görmeden sevmedik mi
Mevlana'dan