Kar taneleri semadan aşağıya doğru süzüldükçe, içimi de derin bir huzur kaplıyor. Süzülüyor diyorum çünkü gerçekten o kadar saf ve o kadar narin ki dokunsanız eriyiveriyor. Bu nedenle yalnızca izliyorum onları. Bu kadarı bile yetiyor bana. O bembeyaz tanecikler bana kimi zaman sevgiyi, kimi zaman merhameti, kimi zaman da gerçek dostluğu anımsatıyor. Bazen de küçük bir kız çocuğu beliriyor gözlerimin önünde bembeyaz pırıltılara bakarken... çünkü çok masum çünkü çok narin! Fakat insanlar üstlerine basıyor, arabalar çamur atıyor. Bembeyaz taneler lekeleniyor, kirleniyor.
İnsanlar da böyle değil mi? Bembeyazken, masumken, narinken; canavarlaşıyor, yıpranıyor, yıpratıyorlar. Bazılar ise hiç kirlenmiyor hiç değişmiyor hep masum hep narin! Sonra bir rüzgar esiyor o temiz taneler havalanıyor kirlenmiş olanları kapatıyor sanki ayıplarını örtüyor. Güzelliklerinden ise hiç ama hiçbirşey kaybetmiyor. Çok seviyorum kar tanelerini! Herkes gibi hayranlıkla izliyorum! Herkesin bir kar tanesi saflığında dokunmasını istiyorum gönlüme! İnsanın insan kalmasını diliyorum!
Elif Ece Altun
