Seni Gül ile anlattı, seninle gülen dostlar.
Tulu’ ettin; bataklığa dönen gönlümün tertemiz kalan en müstesna yerinde.
Gül kokmaya, Gül koklamaya, Gül koklatmaya başladı varlığınla Gül bahçesine dönen gönlüm.
Ve bir Asr-ı Saadet bahçesi oldu. Ammar dayanıklılığı, Mus’ab şevki, Hamza cesareti yetişti Gül-i Rana filizinin yanında...
Ahirzamandı yaşanan; i
manın, elde kor ateş tutmaya eş olduğu, yapılması gerekenlerin onda birini yapmakla kurtuluşa erileceği, “Selam Kardeşlerime” sadalarına, “Aleyküm Selam” diyebilmenin büyük lütuf olduğu ahirzaman...
Ahirzamandı yaşanan; hep böyle cam fanusta korunur muydu o gülizar?..
Önce küçük bir çakıl taşı tıklatır fanusu sonra meteorlara eş kaya parçaları,
düştüğü yeri yakıp yıkan.
Fanus yok olunca boş durur mu gönlümdeki Ebu Cehîlî noktalar. Hazmedememişlerdi ifritten bataklığın gül bahçesine dönmesini... Saldılar Mefistolarını, süsleyip püsleyerek.
Faust’un gölgeleri bu med cezirde soluk alıp vermeye başladı. Her bir dilekte bir fidan soldurdu gönlüm.
İbrahimî duygular prangalandı gönlümün karanlık zindanlarında.
Zaman zaman Gül’ün (S.A.V.) yaşadıklarını yaşadı virane gönlüm... İşkembeler kondu, gönül gözü tıkandı.
Sonra taşlanarak kolu kanadı kırıldı, gönlü sulayan zemzemlerin… Kedinin elinde fare misali yenilip yutulmayı bekledi,
içinde az bir ümit kıvılcımıyla…
Ve Gül kokulu mekanları her geçişte “dejavu”lar (bunu daha önceden yaşamıştım/görmüştüm duygusu) yaşadı gönlüm...
Aaahhh! Yeter işkenceler, başlamayacak mı artık hicretler?
Yanında Ebu Bekir soluklular gel artık,
elinde yediveren gülleri ile...
Seniyyetül Veda tepelerine ilk sen doğ.
Can çekişen gönlümün dudaklarında Taleal Bedru’lar…
Ensari duygular; “Geliyor, işte geliyor, işte geliyor!” der demez başlayacak bu ilahi...
İşte ey Gül-i Rana, duyuyor musun o kutlu nağmeyi?
Talea’l bedru aleyna,
Min seniyyati’l veda’...
(alıntıdır)
