ışık olmak

Basini kaldirip gökyüzüne baktı. Yıldızlarda karanlıktaydı.

- Acaba !..
diyordu
- Gercekten karanlıktalar mı onlar?

Karanlıktalar ama ısıl ısıllar diye düsündü. Karanlıgın icinde o ihtisamlı ısıltılarıyla ısık sacıyorlardı etrafa.
Karanlıkta idiler ama ısıktılar.
Karanlıgı delercesine, ona meydan okurcasına aydınlatıyorlardı cevrelerini.

Yalnızdılar tek baslarına ama ümitsiz degildiler.
Isık olmak... Karanlıgın icinde ısık olmak.
Sessizdiler ama tesbihleri vardi.
Bir görevleri vardı ;
Isık sacmak....
Binlerce yıldır ısıkları sönmeden, yılmadan, yorulmadan, usanmadan ask ile...



Karanlıktaydı... ısıksız...
Insan olmanın sorumlulukları vardı.
Isık olmak misali.
Hicbirsey yapamıyorsa ısık olmalı karanlıgı aydınlatmalıydı.
Bası önüne egilmis gözlerinden asagı birkac damla yas süzülmüstü. Tekrar kaldırdı basını gökyüzüne dogru.

- Sizler ey yıldızlar !..
Cansız ve tas olmanıza ragmen yüce yaradanın emrinden cıkmıyor, en azindan ısık olmayı beceriyorsunuz.

Devamını getiremedi... yutkundu.



Karanlıgın icinde kaybolurken ardından bir ısık parlıyordu...