Sensiz her şey mesnetsiz!

Sensiz cihanın her zerresinde
İklimlerin o şevksiz hallerinde
Tefekkürün insanın kimliğinde
Hasretin asudeliğinden seninle

Kalbimde dinmez hazzı sevgin
Aşk nazarında halimde meşkin
Sana olan, özlemimde kederim
Sensiz şimdi neyleyim hederim

Ne ezanlar ki, okunuyor hissiz
Kalb, mefkûresinde çok densiz
Nefsim, hevesleriyle de hadsiz
Ruhum, kefenler içinde çaresiz

Her an temaşa ettiğim o mevtin
Kılınan cenazelerde yok idrakim
Biçareyim ben avuntu içindeyim
Sensizlikte işaretlerle divaneyim

Bir canı taşırım lakin çok arsızım
Vaktin tecellisine hezeyanlaşırım
Mazeret içinde, anlamsız koşarım
Sensiz ben çok yalnızım hıçkırırım

Her şey bühtan oldu mana kurudu
Aşk, çilesiz zevklerin kurbanı oldu
İnsan nisa kimliğinde arı da unuttu
Edep edebiyat ikliminden uzaklaştı