Ne sen sor nede ben kelam edeyim!

Dilersen ne sen sor nede ben söyleyeyim
Bırakın şimdi, kendi halimle yüzleşeyim
Düşüneyim zamanı kaybolan her bir anı
Ruhuma olan bu yabancılığımı unutayım

Hastayım yasların karasınadır tüm ahım
Hangi yaştayım, oynaşlar içinde harabım
Gamlıyım kalbinden habersiz ne şanlıyım
Arsızım maziyi hiç anlamayan duyarsızım

An ve zaman, neler anlatıyor eğer anlarsan
Halin serencamında o muvazeneyi bulursan
Hilkat vuzuhunda hisleri aşkla yudumlarsan
Aklını kullanarak idrak içinde hep bakarsan

Mevt anlar hükmünde can soluyan manaydı
Damarlar içinde halinde deveran eden kandı
Ahde vefa ruh için en elzem olan anlaşmaydı
Mizan vardı, nefsi itminanlık kalp nizamıydı

Aşklar, hakkıyla alaşımlayınca bir bühtandı
İnsan için izan niye vardı hevesler hezeyandı
Vermeden muttali olmak, ona ulaşmak zandı
Cahillik insan için var olan hiç alaşımlayandı

Sadece bilmek neye kifayet edecek aşk olmasa
Hakkın rızasını solunamadan bir hüküm varsa
İnsan için tanzim edilen her ne hizmet yapılırsa
Rızayı bari bulunmuyorsa aşk halden yoksunsa

Ne denir, şimdi kime ne söylenir tefekkür yoksa
O dilekler, niyaz ile kefenlenmeyi hiç anlamazsa
Can için kalbi itminanlık eğer çok uzaklardaysa
Hal ayazlarda, kalp hıçkırıklarda o ruh haraptır