Düşen bir güldü!

Her başlangıcı olan,
Sevgiyi, hadsiz sunan
Hazzı, zevkin karıştığı
İlkbaharını yaşayan güldü

Gül bir cazibe merkeziydi
Her insan koklamak isterdi
Ancak gül, birini seçecekti
Sabretti, bekledi nihayet seçti

Seçtiği insan, sima olarak hastı
Kıyafet bakımından yakışıklıydı
Lisanı hal olarak, elan bir romandı
Anlaşıyor, koklaşıyor, geziniyordu

Zaman hızlı aktı, merak kalmamıştı
Her geçen gün haz, zevk azalıyordu
Nezaket kayboluyor, ikram bitiyordu
Sabır katlanıyor tahammül bitiyordu

Gereksizlik gündemi terk etmiyordu
Kaprisler çoğalıyor, hadler siliniyordu
Kiriz eşikte belirmişti, nöbet kesindi
Süreç hızlandı, bir aşk filmi başlatmıştı

Nizah uzuyor, suçlamalar zirve yapıyordu
Sesin ritmik vurguları, sınır tanımıyordu
Yankılanıyor, kaygı, telaş, panik artıyordu
Kırılan cam, uçan vazo, patlayan ekrandı

Aşk filmi çaresizdi, bitmeliydi, gitmeliydi
Gitti, gitmesine fakat güller yerleri süpürdü

Akan kan, hakikatte bir kan değildi, güldü…
Sevgi semboleydi, aşkın yatırımıydı, dündü…
Yüzlerden akan damlalar, solan bir güldü…