Bozuk paralar
Arzu Çetin
Çantamın ağırlığından kurtulmanın vakti gelmişti. Onu omzumdan indirip içindekileri teker teker çıkarmaya başladım. Mavi, kırmızı, pembe renklerde üç kalem, küçük notlar aldığım ajandam, bir kitap, telefonum, sağlık karnem, eskimiş kâğıt parçaları, market fişleri, birkaç kutu ilâç, cüzdanım, gözlüğüm, tespihim… Ne çok şey doldurmuşum meğer farkında olmadan. Fazlalık olduğuna inandığım kâğıtları, fişleri ve bazı eşyaları ayırdım, diğerlerini çantama tekrar yerleştirirken, cüzdanımın ağırlığını hissettim. Ne kadar da bozuk para vardı içinde. Yükümü hafifletecektim ya, bir anda avucuma aldığım metal paraları masaya fırlattım ve işim olduğundan alelacele dışarı çıktım. Yavaşlatmayı bir türlü başaramadığım hızlı adımlarım istikametini biliyordu. Akşam ağırlamam gereken misafirler vardı. Ki misafir evin bereketiydi. Hele hele bazı misafirler vardır ki, geleceğin altın anahtarları onların elinde gibidir. Bir baktı mı insan bir daha bakası gelir onların nurdan yüzlerine. Öylelerine evi, barkı açmaktan öte, yüreği açmaktır sonuna kadar ev sahipliği. Öylelerinin misafirliği insanı ötelere taşıyan bir bereket demetidir. Şükür ki, Rabb’im böyle misafirleri nasip etmişti bana. Alışverişe giderken böyle düşünceler içindeydim. Yolda giderken elimi çantamın ön gözüne attım. Elime alışveriş listesiyle beraber metal bir yüz bin liralık geldi ve o anda elimden yere kayıverdi. İşim aceleydi, onun için bu parayı almaya zamanım yoktu. Listeyi okuduktan sonra bir markete girip ihtiyaçlarımın bir kısmını aldım. Kasaya gelip hesabı ödedim. Erzakları poşete koyarken önüme bırakılan fişi alıp cüzdanıma koydum, yanındaki metal elli bin lirayı orada bırakıp çıktım. Hava güneşliydi… Güneş sebebiyle alışveriş listesini okumakta güçlük çekiyordum. Çantamı açıp içinden gözlüğümü aldım. O anda gözlüğümün sapı arasına sıkışmış elli bin lira ayaklarımın dibine düştü ve kaldırımdaki çukura yuvarlandı. Acelem vardı, elli bin lira için vakit harcayamazdım. Saatime baktım vakit bir hayli ilerlemişti. Daha hızlı olmam gerekiyordu. Telâşım gittikçe artmıştı. Listeye bir daha bakıp başka bir marketin kapısına yönelmiştim ki, yaşlı bir teyze yolumu kesti. Elinde bakır bir tas, yüzünde güneş yanığı vardı. "Kızım Allah rızası için…" dedi. Elimi çantama attım, cüzdanımı yokladım. "Tüh" dedim, "Bozuk paralar… Teyzeciğim markete bir gireyim, çıkışta versem…" diyebildim. Teyze "Tamam" dercesine başını sallayıp, kenara çekildi. Marketten çıktığımda gözlerim o teyzeyi aradı; ama o gitmişti. Elimde biraz bozuk parayla yoluma devam ettim. Eve yaklaşırken alışveriş listesini bir daha kontrol ettiğimde, pirinç almayı unuttuğumu fark ettim. Ara sokaklardan birinde küçük bir bakkal dükkânı olduğunu hatırladım. Oraya doğru ilerledim, yaşlı bir amca bakıyordu dükkâna. Ne kadar pirinç alacağıma tam olarak karar verememiştim. "İki kilo olsun." dedim. Bu sırada yaşı epeyce ilerlemiş, saçları, sakalları ağarmış, sevimli bir amca girdi dükkâna. Yaşlılıktan mı yoksa başka bir şeyden mi olduğunu anlayamadığım bir bezginlik, bir yorgunluk ve mahzunluk vardı üzerinde. Amca; "Biraz pirinç alacaktım…" dedi. Dükkân sahibi; "Ne kadar?" dercesine bakınca yaşlı amca, "Biraz…" dedi. Sonra bir şeyler daha söyledi, ben duymadım; ama bakkal amca duymuş olacak ki, bir kefeye biraz pirinç, diğerine de 250 gram ağırlık koydu. Ağırlığı gören yaşlı amca "Hayır…" dedi sessizce ve yumuk tuttuğu avuçlarını açıp kefeye doğru uzattı. Avucunda birkaç tane bozuk para vardı. "200 liralık pirinç istiyorum." dedi. Bakkal sahibiyle göz göze geldik bir anda. Yaşlı amca 200 bin liralık pirincini alıp gitmişti. Benim istediğim pirinci uzatırken, bakkal amcanın dalgın bir hâli vardı. Bense bana bahşedilen bir nimetin farkında olmadan etrafa saçtığım metal paraların verilecek hesabıyla ilgili olarak bir iç yolculuğa çoktan çıkmıştım.
Arzu Çetin
Çantamın ağırlığından kurtulmanın vakti gelmişti. Onu omzumdan indirip içindekileri teker teker çıkarmaya başladım. Mavi, kırmızı, pembe renklerde üç kalem, küçük notlar aldığım ajandam, bir kitap, telefonum, sağlık karnem, eskimiş kâğıt parçaları, market fişleri, birkaç kutu ilâç, cüzdanım, gözlüğüm, tespihim… Ne çok şey doldurmuşum meğer farkında olmadan. Fazlalık olduğuna inandığım kâğıtları, fişleri ve bazı eşyaları ayırdım, diğerlerini çantama tekrar yerleştirirken, cüzdanımın ağırlığını hissettim. Ne kadar da bozuk para vardı içinde. Yükümü hafifletecektim ya, bir anda avucuma aldığım metal paraları masaya fırlattım ve işim olduğundan alelacele dışarı çıktım. Yavaşlatmayı bir türlü başaramadığım hızlı adımlarım istikametini biliyordu. Akşam ağırlamam gereken misafirler vardı. Ki misafir evin bereketiydi. Hele hele bazı misafirler vardır ki, geleceğin altın anahtarları onların elinde gibidir. Bir baktı mı insan bir daha bakası gelir onların nurdan yüzlerine. Öylelerine evi, barkı açmaktan öte, yüreği açmaktır sonuna kadar ev sahipliği. Öylelerinin misafirliği insanı ötelere taşıyan bir bereket demetidir. Şükür ki, Rabb’im böyle misafirleri nasip etmişti bana. Alışverişe giderken böyle düşünceler içindeydim. Yolda giderken elimi çantamın ön gözüne attım. Elime alışveriş listesiyle beraber metal bir yüz bin liralık geldi ve o anda elimden yere kayıverdi. İşim aceleydi, onun için bu parayı almaya zamanım yoktu. Listeyi okuduktan sonra bir markete girip ihtiyaçlarımın bir kısmını aldım. Kasaya gelip hesabı ödedim. Erzakları poşete koyarken önüme bırakılan fişi alıp cüzdanıma koydum, yanındaki metal elli bin lirayı orada bırakıp çıktım. Hava güneşliydi… Güneş sebebiyle alışveriş listesini okumakta güçlük çekiyordum. Çantamı açıp içinden gözlüğümü aldım. O anda gözlüğümün sapı arasına sıkışmış elli bin lira ayaklarımın dibine düştü ve kaldırımdaki çukura yuvarlandı. Acelem vardı, elli bin lira için vakit harcayamazdım. Saatime baktım vakit bir hayli ilerlemişti. Daha hızlı olmam gerekiyordu. Telâşım gittikçe artmıştı. Listeye bir daha bakıp başka bir marketin kapısına yönelmiştim ki, yaşlı bir teyze yolumu kesti. Elinde bakır bir tas, yüzünde güneş yanığı vardı. "Kızım Allah rızası için…" dedi. Elimi çantama attım, cüzdanımı yokladım. "Tüh" dedim, "Bozuk paralar… Teyzeciğim markete bir gireyim, çıkışta versem…" diyebildim. Teyze "Tamam" dercesine başını sallayıp, kenara çekildi. Marketten çıktığımda gözlerim o teyzeyi aradı; ama o gitmişti. Elimde biraz bozuk parayla yoluma devam ettim. Eve yaklaşırken alışveriş listesini bir daha kontrol ettiğimde, pirinç almayı unuttuğumu fark ettim. Ara sokaklardan birinde küçük bir bakkal dükkânı olduğunu hatırladım. Oraya doğru ilerledim, yaşlı bir amca bakıyordu dükkâna. Ne kadar pirinç alacağıma tam olarak karar verememiştim. "İki kilo olsun." dedim. Bu sırada yaşı epeyce ilerlemiş, saçları, sakalları ağarmış, sevimli bir amca girdi dükkâna. Yaşlılıktan mı yoksa başka bir şeyden mi olduğunu anlayamadığım bir bezginlik, bir yorgunluk ve mahzunluk vardı üzerinde. Amca; "Biraz pirinç alacaktım…" dedi. Dükkân sahibi; "Ne kadar?" dercesine bakınca yaşlı amca, "Biraz…" dedi. Sonra bir şeyler daha söyledi, ben duymadım; ama bakkal amca duymuş olacak ki, bir kefeye biraz pirinç, diğerine de 250 gram ağırlık koydu. Ağırlığı gören yaşlı amca "Hayır…" dedi sessizce ve yumuk tuttuğu avuçlarını açıp kefeye doğru uzattı. Avucunda birkaç tane bozuk para vardı. "200 liralık pirinç istiyorum." dedi. Bakkal sahibiyle göz göze geldik bir anda. Yaşlı amca 200 bin liralık pirincini alıp gitmişti. Benim istediğim pirinci uzatırken, bakkal amcanın dalgın bir hâli vardı. Bense bana bahşedilen bir nimetin farkında olmadan etrafa saçtığım metal paraların verilecek hesabıyla ilgili olarak bir iç yolculuğa çoktan çıkmıştım.
