Abbasî halîfelerinden Me'mûn, meclisindeki âlimlerle fıkhî mes'eleleri konuşurken, amcası İbrahim bin Mehdî içeriye girdi.
Me'mûn ona:
' Amca, bu âlimlerin söyledikleri hakkında sen ne dersin? diye sordu. Amcası:
' Ey mü'minlerin emîri! Çocukluğumuzda bizi, birtakım şeylerle meşgul ettiler. İhtiyarlığımızda da biz kendimizi meşgul ettik... Böylece ilimden mahrum kaldık, dedi.
Me'mûn, bunun üzerine:
' Şimdi okumanızda ne mâni vardır? deyince, amcası:
' Bizim gibi ihtiyarlara okumak yakışır mı? diye cevap verdi.
Me'mûn:
' Evet, vallâhi ilim talebesi olarak ölmen, cehâlete kanaat ederek yaşamandan hayırlıdır, dedi.
Amcası:
' Ne zamana kadar okumak bana yakışır? diye sorunca da, halîfe Me'mûn:
' Hayat sana yakıştığı (yani hayatta olduğun) müddetçe... cevabını verdi.
Me'mûn ona:
' Amca, bu âlimlerin söyledikleri hakkında sen ne dersin? diye sordu. Amcası:
' Ey mü'minlerin emîri! Çocukluğumuzda bizi, birtakım şeylerle meşgul ettiler. İhtiyarlığımızda da biz kendimizi meşgul ettik... Böylece ilimden mahrum kaldık, dedi.
Me'mûn, bunun üzerine:
' Şimdi okumanızda ne mâni vardır? deyince, amcası:
' Bizim gibi ihtiyarlara okumak yakışır mı? diye cevap verdi.
Me'mûn:
' Evet, vallâhi ilim talebesi olarak ölmen, cehâlete kanaat ederek yaşamandan hayırlıdır, dedi.
Amcası:
' Ne zamana kadar okumak bana yakışır? diye sorunca da, halîfe Me'mûn:
' Hayat sana yakıştığı (yani hayatta olduğun) müddetçe... cevabını verdi.
