Buruşuk bir kâğıt misali…

Yüreğimi kuşatan karanlığın
Seyrinde kaybolmama ramak kala
Göz kapaklarımın yorgun hali
Bir düşünce gezintisi aramıştı
Maksadı anladığını yaşamaktı
Ne yapsın ki yaşayamamıştı aşkı
Bahtiyar gönüllerle kaybolmaktı
Gözümün önüne gelen satırlar
Hüznün hazanı yaşatan dramıydı
Uzaklardan atmosferin derinliğine
Gönderilen feryatlar ahu figandı
Yalnızlığın perişanlığına mahkûm
Aşkın insafsızlık girdabını yaşayan
Bedenen yaşasa da anlamsızlaşan
Sadece ben olmadığımı anlamıştım
Yumuşak akan haz esintisi geliyordu
Uzak diyarların gönül bahçelerinden
Buruşuk bir kâğıt misali yanaklarından
Günün dinmeyen hüzünlü akşamlarından
Yastığı ıslatan gözyaşları haykırıyordu
Unutmak adına çiziyordu kara kalemleri
Benliğinde erimek için dinliyordu kemanı
Takılıyordu varoşlara satırlarla anmak için
Bacalardan fırlayan masum nefesler niçin
Aşka hasret her bir hayat için yıldız seçin