birgün insan virgülü kaybetti, ozaman zor cümlelerden korkar oldu, basit ifadeler kullanmaya başladı.Cümleleri basitleşince, düşünceleri de basitleşti.
Bir başak gün ise ünlem işaretini kaybetti. alçak bir sesle ve ses tonunu değiştirmeden konuşmaya başladı.Artık ne bir şeye kızıyor nede bir şeye seviniyordu. Üstelik hiçbir şey onda en ufak bir heyecan uyandırmıyordu.
Bir süre sonra soru işaretini kaybetti ve soru sormaz oldu. Hiçbir şey onu ilgilendirmiyordu... Ne kainat, ne dünya, ne de kendisi umurundaydı.
Birkaç sene sonra iki nokta üst üste işaretini kaybetti ve davranışlarının sebibini başkalarına açıklamaktan vazgeçti.
Ömrünün sonuna doğru elinde yalnız tırnak işareti kalmıştı. Kendine has düşüncesi yoktu. Yalnız başkalarının düşüncelerini tekrarlıyordu.
Son noktaya geldiğinde, düşünmeyi ve okumayı unutmuş vaziyetteydi. VE KAYBEDECEK HİÇBİR ŞEYİ KALMAMIŞTI.
A.KANEVSKİ
Bir başak gün ise ünlem işaretini kaybetti. alçak bir sesle ve ses tonunu değiştirmeden konuşmaya başladı.Artık ne bir şeye kızıyor nede bir şeye seviniyordu. Üstelik hiçbir şey onda en ufak bir heyecan uyandırmıyordu.
Bir süre sonra soru işaretini kaybetti ve soru sormaz oldu. Hiçbir şey onu ilgilendirmiyordu... Ne kainat, ne dünya, ne de kendisi umurundaydı.
Birkaç sene sonra iki nokta üst üste işaretini kaybetti ve davranışlarının sebibini başkalarına açıklamaktan vazgeçti.
Ömrünün sonuna doğru elinde yalnız tırnak işareti kalmıştı. Kendine has düşüncesi yoktu. Yalnız başkalarının düşüncelerini tekrarlıyordu.
Son noktaya geldiğinde, düşünmeyi ve okumayı unutmuş vaziyetteydi. VE KAYBEDECEK HİÇBİR ŞEYİ KALMAMIŞTI.
A.KANEVSKİ
