Allah dünyadaki canlılar içinde en nankörünün insan olduğunu söylüyor. Gerçekten de diğer canlılarda olmayan birçok özellik insana verilmişken, diğer canlılar da onun emrindeyken insan nasıl oluyor da nankör oluyor. Etrafımıza baktığımızda böyle birçok nankör örnekle karşılaşabiliriz. İnsanların çoğu Allah`ın verdiği nimetlere şükretmezken, gözünü başkasının malına, parasına diker. Alah Kuran`ın çeşitli yerlerinde insanın nankörlüğünden söz ederken Fecr 15 te "İnsan böyledir; Rabbi kendisini deneyip de ona cömert davranır, nimet yağdırırsa: "Rabim bana ikramda bulundu."der. Allah`ın da dediği gibi çoğu insan sanki ona o nimetlerin verilmesinin zorunlulukmuş olduğunu zanneder oysa Allah`ın bize verdiği nimetlerinin zorunluluğu yoktur. Alah isterse nimetini verir istemezse vermez. Aynı şekilde Fecr 16 da" Ama Rabbi onu sıkıntıya uğratıp rızkını ölçüye bağlarsa : "Rabbim bana ihanet etti."der. İşte insanlığın en büyük sorunu; nankörlük ve açgözlülük. Bunların temelinde yatan en büyük neden, insanın sadece bu dünyayı düşünmesi, ahireti ve Allah`ı unutmasındandır.
Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem Veda hutbesinde şöyle buyuruyor:
"Size iki şey bırakıyorum. Onlara sarıldığınız müddetçe asla sapıtmazsınız. Bunlar da Allah’ın kitabı (Kur’an) ve benim sünnetimdir." (Buhari-Müslim
"Size iki şey bırakıyorum. Onlara sarıldığınız müddetçe asla sapıtmazsınız. Bunlar da Allah’ın kitabı (Kur’an) ve benim sünnetimdir." (Buhari-Müslim
