Süfyân-ı Sevrî Hazretleri buyurur ki;
Bir kimsenin, duâ ederken yalnız kendisine duâ edip, ana babasına ve diğer Müslümanlara duâ etmemesi,
Kurân-ı Kerim okumayı bildiği halde her gün en azından yüz âyet okumaması,
Camiye girdiği halde iki rekat olsun namaz kılmadan çıkması,
Kabristandan geçtiği halde mevtâya selâm vermemesi,
Bir yerde yalnız olarak yaşıyorsa, Cuma günü şehre geldiği halde Cuma namazı kılmaması,
Bulunduğu beldeye bir âlim geldiği halde onun ilminden hiç istifâde edememesi,
Bir kişi ile sohbet ettiği halde ismini öğrenemeden ayrılması,
Bir tanıdığı kendisini dâvet ettiği halde davetine gitmemesi,
Kendisi tok ve komşusunun aç olduğunu bildiği halde, ona bir şeyler vermemesi;
O kimsenin gafletindendir.
Bir kimsenin, duâ ederken yalnız kendisine duâ edip, ana babasına ve diğer Müslümanlara duâ etmemesi,
Kurân-ı Kerim okumayı bildiği halde her gün en azından yüz âyet okumaması,
Camiye girdiği halde iki rekat olsun namaz kılmadan çıkması,
Kabristandan geçtiği halde mevtâya selâm vermemesi,
Bir yerde yalnız olarak yaşıyorsa, Cuma günü şehre geldiği halde Cuma namazı kılmaması,
Bulunduğu beldeye bir âlim geldiği halde onun ilminden hiç istifâde edememesi,
Bir kişi ile sohbet ettiği halde ismini öğrenemeden ayrılması,
Bir tanıdığı kendisini dâvet ettiği halde davetine gitmemesi,
Kendisi tok ve komşusunun aç olduğunu bildiği halde, ona bir şeyler vermemesi;
O kimsenin gafletindendir.
