Aşkın Hali

Aşkın beni mest ü hayran eyledi

Canımı bedenden alıp can-hıraş eyledi

Ben değilim ki bende gönlümü seyreyledi

Odlara yanam da kül olam ayağında


Gurbetlerde kim sorar derdimi

Kime diyem içimdeki bendimi

Hu çekem dilimde pirlerimi

Odlara yanam da kül olam ayağında



Gönlümden kıvılcım, gözümden yaş

Hâlimi anlatamam yok haldaş

Dertli neyim sen ol bana yoldaş

Odlara yanam da kül olam ayağında



Sen gelmeseydin buralara göçüp gidecektim

Yüreğimdeki ateşlere korlar serpecektim

Etmeseydin teşekkür, eriyip gidecektim

Odlara yanam da kül olam ayağında



Senin aşkın ne büyük, ne ulu

Bunu söyleyen Alemdar’ın ayak tozu

Resulümden kalan tek varis torunu

Odlara yanam da kül olam ayağında


fatma yüksel

selam karreşim şiirin cok güzel olmuş
Bütün kâinatın mayası aşktır.
İlâhî aşkın şarabıyla zerrelerden yıldızlara kadar herşey istidadına göre
kendinden geçmiştir.
Aşkın ateşiyledir ki, Ezelî Güneş’e doğrudan aynalık yapan,
Ona her hal ve şartta yönelebilen “reşha”nın içindeki katılıklar yanar, ziya ile nura döner.

Aşığım ben; varlığa… hayata… bekaya… kemale… cemale… aşığım.



Benliğimden soyunduğumda, imanın şuurunu giyindiğimde anlarım ki,
aşkım aslında Onun isimlerinedir, Onadır.
Onun bekasına, Onun kemaline ve cemalinedir.
Zira hakikî beka Onundur; eksiksiz kemal Onundur ve kusursuz ebedî
cemal Onundur.
Aşkım Onun cemaline, kemaline bir delildir.
Aşkım ve muhabbetim marifetimdir, kulluğumdur…

selam ve dua ile