Peygamberimiz oturmaktaydı. Ebu Cehil geldi. Kalbini aktardı sözleriyle.
„Ey Muhammed!“ dedi. „Senden daha çirkin bir insan görmedim.“
Peygamberimiz gülerek cevap verdi:
„Doğru söyledin.“
Ebu Cehil nefretiyle gitmişti ki, Hz. Ebu Bekir geldi sevgisiyle. Peygamberin ışıldayan nurlu yüzüne baktı, baktı...
Kalbini koydu sözlerine.
„Ey Allah’ın Resulü!“ dedi. „Senden daha güzel bir insan görmedim. Sana bakmaya doyamıyorum!“
Allah Resulü, Habibullah sıfatıyla karşılık verdi.
„Doğru söyledin ya Eba Bekir.“
Her iki konusmaya şahit olan sahabiler şaşkındı.
„Nasıl olur? Her ikisine de doğru söyledin dediniz!“
Allah Habibi cevap verdi:
„Ben bir aynayım. O aynada herkes kendisini görür.“
„Ey Muhammed!“ dedi. „Senden daha çirkin bir insan görmedim.“
Peygamberimiz gülerek cevap verdi:
„Doğru söyledin.“
Ebu Cehil nefretiyle gitmişti ki, Hz. Ebu Bekir geldi sevgisiyle. Peygamberin ışıldayan nurlu yüzüne baktı, baktı...
Kalbini koydu sözlerine.
„Ey Allah’ın Resulü!“ dedi. „Senden daha güzel bir insan görmedim. Sana bakmaya doyamıyorum!“
Allah Resulü, Habibullah sıfatıyla karşılık verdi.
„Doğru söyledin ya Eba Bekir.“
Her iki konusmaya şahit olan sahabiler şaşkındı.
„Nasıl olur? Her ikisine de doğru söyledin dediniz!“
Allah Habibi cevap verdi:
„Ben bir aynayım. O aynada herkes kendisini görür.“