Yeter ki sen üzülme!

Günler her gün derlese de

Zaman dirliğinde nefeslenerek şahitlik etse de

Bilirim suhuletli haline ne kadar yabancı kaldığımı ve ağladığımı



Hazanın serzenişlerinde vardın

Sessiz çığlıklarınla akan ve anlatan zamandın

Düşen her yaprağın serencamında nefeslenen ülfetli bir hicrandın



İşte her nasılsa bazen yetmiyor

Anlamak ve anlaşılır olmak kalp diline erişmiyor

Bahtın sahifelerinde yazılan hikmetler bilinmeden hüzünle gidiliyor



Nereye baksam karşımdasın

Her halükarda sessizliğiyle demlenen asude nazsın

Lakin kalbime işleyen cenahsın ve hicranın perdelerinde solacaksın



Halini dahi soramıyorum

Suskunluğun karşısında acizliğimle morarıyorum

Çaresizliğimle donakalıyorum ve ıssız sokakların dünyasına dalıyorum



Deryalar dereden beslenir

Umman kendi ikliminde derlenerek denize seslenir

İnsan kalbiyle nefeslenerek muhabbet için aşkın birliğinde şevklenir



Aşk su misali halince akar

Kar güzelliğinde korlaşarak kalbi hazza erdirir

Tenlersen arî değildir ve dokuların ikliminde sevdayı fevkaladeştirir



Ben sana söyleyeyim

Sabra iltica ederek niyazla bahtiyarlık dileyim

Kalbinin kuytu köşelerinden sessizce çekilerek halime avdet edeyim



Çilemin ikliminde filizleneyim

Derdin bizzat sahibinden beslenerek irfana ereyim

Sana selametler dileyerek hicranın kıvamında nefesin aşkına geleyim



Niyetin maksadına ulaşarak

Serzenişlerin çare olmayacağında adresi bularak

Aşkın deruniliğinde ve kulluğun birliğinde adamlığa doğru bir yol alayım





Mustafa CİLASUN