Sen sakinliğinde nefeslenirken!

Piyanonun
Tuşlarına dokunan parmakların
Hissiyatın perdelerinde anlatıyordu

Düşüncelerini
Yumuşak bir şekilde
Notaların kavlinden aksettiriyordun

Her dokunuş
Takip eden sezgiden okunuş
Yavaş yavaş gün yüzüne çıkarıyordu

Yorumun
İçselliğinde ki duruluğun
Ürperdiğin korkunun işaretlerindendi

Ret etmek
Kanaatini açıkça söylemek
Endişlere sevk ediyordu seni sessizce

İstemiyordun
Kimseyi kırmayı dilemiyordun
Sabrı demliyordun lisanı hali itiyordun

Yüzüne
Yansıyan sıcak tebessüm
Ufuklara saldığın umudun yansımasıydı

Seni böyle
Ve sessizliğin kederiyle
Görmem halimi gizlemem lüzum ediyor

Çekiliyorum
Bir söz etmeden gidiyorum
Senin üzülmene ben hiç dayanamıyorum

Gülü güzelliğiyle
Renginin zenginliğinde
Ve kendi ikliminde koklamadan gidiyorum

Hasretin
Perdelerini açıyorum
Hüznün nağmelerinde sazendeyi dinliyorum

Seni özlüyorum
Denizin sakinliğinde bir akşam
Dalgaların hıçkırık serencamını anlatmadan