Senin aşkınla hali kuşanmak!

Ey haline meftun olduğum dil danem
Sen gitmiştin yapraklar boyun büktü
Çiçekler solgunluğun resmini çektirdi
Renkler kurşunileşti haz hali terk etti

Ne şanlar, saraylar sensizlikte kör kuyu
Bir bade içilecek olsa keyif vermez oldu
Ağaçlar tek tek kurudu, toprak kil doldu
Yüreğim matemle doldu sürurunu unuttu

Naz ancak seninle o muhayyileyi zorluyor
Düşler efsunlaşıyor melale ne şevk katıyor
Semadan uzanan yıldızlar dahi seni arıyor
İnsan kemaliyeti senin aşkınla çok yaşıyor

Ne deniz nede onun genzinde olan serzeniş
Suya hasret çeken çiçeklerde ne asudeleşiş
Gel ne olur çık ta gel bu kez benimle halleş
Toprak bekliyor mezar gözlüyor ruhuma eriş

Halin bendinde divane olan halime himmet et
Uzaklardan olsa dahi sen bir kez aşkıma meylet
Olmasın billahi senin sinende bin bir çileyi dert
Sen zarafetinle bir nazar et sevgiyle hemhal et

Muhabbet zail olunca gönüller hıçkırığa tutulur
Sevilmeyen yürekte kan neden zikre duçar olur
Aşk kimleri bulur niyetler niçin mizana bırakılır
İhsanın bulunmadığı bir kalpte sevda mı yaşanır

Ne çare ki ölümle bir dirlik aşkla yaşanacaktır
Karartılan o kalpler nelere mahkûm kalacaktır
Şefaat kimlerin kurtuluşu için ruhsat olacaktır
O vakit en ulvi gül bizzat hasretle koklanacaktır