Kalmadi

KALMADI


Uzadıkça uzadı “zindan”’daki yıllarım
Bundan böyle söylenecek, söz kalmadı

Çelikten bir çiviyle çakılmak isterdim
Başımı yerlere vuracak, yüz kalmadı

Dolaştım bu yamaçlarda tam yarım asır
Ömür bitti, yol bitti, varacak, düz kalmadı

Geleyim mi anacığım, alır mısın beni
Bitti tâkatım, dayanacak, diz kalmadı

Mevsimler birbiri ardına çekip gitti
Şimdi artık hazân oldu, yaz kalmadı

Elden ayaktan kesildi, şu nazik bedenim
Artık yarınları görecek, göz kalmadı

Bir nefhada geçerdim âfâk-u zemini
Şimdi adım atacak, hız kalmadı

Ne ağızda tat, ne yürekte heyecan
Şirâzesi koptu dünyanın, haz kalmadı

Ne tanıyan, ne dinleyen, kimse yok artık
Bitti serzenişler, sitemler, naz kalmadı

Artık incindi gönlüm, kırıldı kalbim
Telleri koptu yüreğimin, saz kalmadı

Billahi şu dünyada yapayalnız kaldım
Sağa baktım, sola baktım, kılavuz kalmadı

Yandı tutuştu yüreğim, âhım arşı tuttu
Şu yanan yüreğime koyacak, buz kalmadı

Ey gönlümün gülü tut elimden ne olur
Izdırabım malum, söylenecek, söz kalmadı