Arkadaşlık
Savasin en kanli gunlerinden biri.. Asker, en iyi arkadasının az ileride kanlar icinde yere dustugunu gordu.... .... Insanin basini bir saniye bile siperin uzerinde tutamayacagi ates yagmuru altindaydilar. Asker tegmene kostu ve: - Tegmenim, firlayip arkadasimi alip gelebilir miyim?.. - Delirdin mi? der gibi bakti tegmen... Gitmeye deger mi?. Arkadasin delik desik olmus... Büyük olasilikla ölmüstür bile.. Kendi hayatini da tehlikeye atma sakin.. -Asker israr etti ve tegmen "Peki" dedi.. "Git o zaman.." inanilmasi güc bir mucize.. Asker o korkunc ates yagmuru altinda arkadasina ulasti. Onu sirtina aldi ve kosa kosa döndu.. Birlikte siperin icine yuvarlandilar. Tegmen, kanlar icindeki askeri , muayene etti.. Sonra , onu sipere tasiyan arkadasina döndü: - Sana degmez, hayatini tehlikeye atmana degmez, demistim. Bu zaten ölmüs.. - Degdi tegmenim. dedi asker.. - Nasil degdi? dedi tegmen.. Bu adam ölmüs görmüyormusun?.. - Gene de degdi komutanim.. Cünkü yanina ulastigimda ,henüz sagdi.. Onun son sözlerini duymak, dünyaya bedeldi benim icin.. Ve arkadasinin son sözlerini hickirarak tekrarladi: - ... Gelecegini biliyordum! demisti arkadasi... ,GELECEGİNİ BİLİYORDUM....
Kalbimizde "Arkadaslik" adinda bir mucize var. Nasil oldugunu veya nasil basladigini anlamazsiniz. Ama bu özel armagani bilirsiniz ve arkadasligin Allah'in en buyuk armagani oldugunu anlarsiniz. Gercekten de arkadaslar cok nadide mücevherlerdir. Sizi gülümsetip basarmaniz icin cesaret verirler. Sizi dinlerler ve kalplerini size acmak isterler. Bugün arkadaslariniza onlarla ne kadar ilgilendiginizi gösterin.
ALINTI
Çanakkale Savaşından
Her savaşta olduğu gibi,Çanakkale savaşı'nda kahramanca savaşan Türk askeri,düşmanlarını bile hayran bırakmıştır.Bu savaşta,bir kolu ile bir ayağını kaybeden fransız generalinin yurduna döndükte sonra anlattığı bir savaş hatırası şöyledir: "Fransızlar,Türkler gibi mert bir milletle savaştıkları için daima iftihar edebilirler.Hiç unutmam.Savaş sahasında döğüş bitmişti.Yaralı ve ölülerin arasında dolaşıyorduk.Az evvel,Türk ve Fransız askerleri süngü süngüye gelip ağır zayiat vermişlerdi.Bu sırada gördüğüm bir hadiseyi ömrüm boyunca hiç unutmayacağım.Yerde bir fransız askeri yatıyor,bir Türk askeri kendi gömleğini yırtmış,onun yaralarını sarıyor,kanlarını temizliyordu.Tercüman vasıtasıyla şöylle bir konuşma yaptık: "Niçin öldürmek istediğin düşmana yardım ediyorsun? Mecalsiz haldeki Türk askeri şu karşılığı verdi: "Bu Fransız yaralanınca,cebinden yaşlı bir kadın resmi çıkardı.Bir şeyler söyledi.Anlamadım ama her halde annesi olacaktı.Benim ise kimsem yok.İstedim ki,o kurtulup anasının yanına dönsün. Bu asil duygu karşısında hüngür hüngür ağlamaya başladım.Bu sırada,emir subayım Türk askerinin yakasını açtı.O anda gördüğüm manzara karşısında şok oldum.Çünkü Türk askerinin göğsünde,bizim askerinden çok daha ağır bir süngü yarası vardı ve bu yaraya bir tutam ot tıkamıştı.Az sonra ikiside öldüler.
Kendini aşmak demekti bu,kendinden önce başkasını düşünmekti,merhametti,onurdu,savaş varsa bu milletin kurtuluşu içindi,askerimizin içinde insana karşı kin ve nefret yoktu.Kin ve nefret ancak vatana,millete,ırz,namusa,kutsallara karşı savaşana vardı.İnsana insan olduğu için değer vermek vardı
Savasin en kanli gunlerinden biri.. Asker, en iyi arkadasının az ileride kanlar icinde yere dustugunu gordu.... .... Insanin basini bir saniye bile siperin uzerinde tutamayacagi ates yagmuru altindaydilar. Asker tegmene kostu ve: - Tegmenim, firlayip arkadasimi alip gelebilir miyim?.. - Delirdin mi? der gibi bakti tegmen... Gitmeye deger mi?. Arkadasin delik desik olmus... Büyük olasilikla ölmüstür bile.. Kendi hayatini da tehlikeye atma sakin.. -Asker israr etti ve tegmen "Peki" dedi.. "Git o zaman.." inanilmasi güc bir mucize.. Asker o korkunc ates yagmuru altinda arkadasina ulasti. Onu sirtina aldi ve kosa kosa döndu.. Birlikte siperin icine yuvarlandilar. Tegmen, kanlar icindeki askeri , muayene etti.. Sonra , onu sipere tasiyan arkadasina döndü: - Sana degmez, hayatini tehlikeye atmana degmez, demistim. Bu zaten ölmüs.. - Degdi tegmenim. dedi asker.. - Nasil degdi? dedi tegmen.. Bu adam ölmüs görmüyormusun?.. - Gene de degdi komutanim.. Cünkü yanina ulastigimda ,henüz sagdi.. Onun son sözlerini duymak, dünyaya bedeldi benim icin.. Ve arkadasinin son sözlerini hickirarak tekrarladi: - ... Gelecegini biliyordum! demisti arkadasi... ,GELECEGİNİ BİLİYORDUM....
Kalbimizde "Arkadaslik" adinda bir mucize var. Nasil oldugunu veya nasil basladigini anlamazsiniz. Ama bu özel armagani bilirsiniz ve arkadasligin Allah'in en buyuk armagani oldugunu anlarsiniz. Gercekten de arkadaslar cok nadide mücevherlerdir. Sizi gülümsetip basarmaniz icin cesaret verirler. Sizi dinlerler ve kalplerini size acmak isterler. Bugün arkadaslariniza onlarla ne kadar ilgilendiginizi gösterin.
ALINTI
Çanakkale Savaşından
Her savaşta olduğu gibi,Çanakkale savaşı'nda kahramanca savaşan Türk askeri,düşmanlarını bile hayran bırakmıştır.Bu savaşta,bir kolu ile bir ayağını kaybeden fransız generalinin yurduna döndükte sonra anlattığı bir savaş hatırası şöyledir: "Fransızlar,Türkler gibi mert bir milletle savaştıkları için daima iftihar edebilirler.Hiç unutmam.Savaş sahasında döğüş bitmişti.Yaralı ve ölülerin arasında dolaşıyorduk.Az evvel,Türk ve Fransız askerleri süngü süngüye gelip ağır zayiat vermişlerdi.Bu sırada gördüğüm bir hadiseyi ömrüm boyunca hiç unutmayacağım.Yerde bir fransız askeri yatıyor,bir Türk askeri kendi gömleğini yırtmış,onun yaralarını sarıyor,kanlarını temizliyordu.Tercüman vasıtasıyla şöylle bir konuşma yaptık: "Niçin öldürmek istediğin düşmana yardım ediyorsun? Mecalsiz haldeki Türk askeri şu karşılığı verdi: "Bu Fransız yaralanınca,cebinden yaşlı bir kadın resmi çıkardı.Bir şeyler söyledi.Anlamadım ama her halde annesi olacaktı.Benim ise kimsem yok.İstedim ki,o kurtulup anasının yanına dönsün. Bu asil duygu karşısında hüngür hüngür ağlamaya başladım.Bu sırada,emir subayım Türk askerinin yakasını açtı.O anda gördüğüm manzara karşısında şok oldum.Çünkü Türk askerinin göğsünde,bizim askerinden çok daha ağır bir süngü yarası vardı ve bu yaraya bir tutam ot tıkamıştı.Az sonra ikiside öldüler.
Kendini aşmak demekti bu,kendinden önce başkasını düşünmekti,merhametti,onurdu,savaş varsa bu milletin kurtuluşu içindi,askerimizin içinde insana karşı kin ve nefret yoktu.Kin ve nefret ancak vatana,millete,ırz,namusa,kutsallara karşı savaşana vardı.İnsana insan olduğu için değer vermek vardı
