Aşkın öznesi!

Saygıdeğer atmosfer dostum;
Satırlarınızda ki vurgular,
Sofiyane ritimler,
İnsanı, tefekkür iklimine,
Alıp götürüyor.
Yaşanmamışlık asla, bulunmuyor.
İdrak, inkişafın rehberliğinde,
Hakikati haykırıyor.
Altı bin yılın evvelinde,
Ahirin meşkini hatırlatıyor.
En büyük aşkı, iblis yaşamıştı!
Öyle ki, emri dahi idrak edemedi.
Zül celalin, emirlerine
Ceddim Âdem’i,
Aşkın, bigane bıraktığı,
Yekparelikte,
Melekût âleminin,
Hüccetini bilmeliyiz.
Hissiyat derinliğinde,
Yaşanan bir aşk,
İnsani ölçüleri reddeder,
Asla önemsemez hiçe sayar.
Sinenin muvazenesi,
Ancak böyle bulunur.
Beşeri kimlikte yaşanılan aşk ise,
Duyguların zirvesinde,
Aşkın, öznesini yaşamaktır.