Öldüğüm gün tabutum götürülürken, bende bu
dünya derdi var sanma...
Benim için ağlama, yazık, vah vah
deme;
Şeytanın
tuzağına düşersen, o zaman eyvah demenin
sırasıdır,
Cenâzemi gördüğün zaman firâk, ayrılık
deme,
Benim
kavuşmam, buluşmam işte o zamandır,
Beni toprağa verdikleri zaman, elvedâ elvedâ
demeye kalkışma,
Mezar, cennet topluluğunun perdesidir.
Batmayı gördün değil mi? Doğmayı da seyret,
güneşle aya gurûbdan hiç ziyân gelir mi?
Hangi tohum yere ekildi de bitmedi? Ne diye
insan tohumunda şüpheye düşüyorsun?
Hangi kova kuyuya salındı da dolu dolu
çıkmadı? Can Yusuf’u ne diye kuyuda feryad
etsin?
Bu
tarafta ağzını yumdun mu, o tarafta aç.
Zîrâ senin Hayy u Hû’yun, mekânsızlık
âleminin fezâsındadır.
Ölümü düğün günü olarak
gören ölümü yeniden doğum olarak bilen aşk eri Hz Mevlananın vuslat yıldönümünü
kutluyoruz..bizlere de Allah O'nu layıkıyla anlamayı nasip etsin...
