Değerli forum üyeleri, bir sahur vakti üzüntü ile yazıyorum ve açıyorum konuyu.
Ne kadar zamandır bu böyle bir türlü anlayamadım ama ne oldu bize böyle?
Hatırlarım küçüklüğümü, okul olurdu ama o 7-8 yaşındaki küçücük hallerimizle oruca kalkardık, bilerek isteyerek.
Öyle ısrarlar da yoktu, siz küçüksünüz kafanıza ders girmez diyen sesler yoktu.
Psikolojiniz bozulur daha çok küçüksünüz diyen sesler yoktu.
Sadece Maşallahlar vardı, ailecek oturduğumuz iftar sofraları.
Okulun kantini kapalıydı Ramazan'da, çünkü iş yapmazdı.
Okuldan eve gelirken açık gördüğüm tek dükkan fırın olurdu, pide kuyruğuydu.
Aramızda konuşurduk, oruçlu olmayan tuhaf gelirdi bize, acayip gelirdi. Küçüklük aklı işte ayıplardık onu.
Pencereden bütün Beşiktaş'ı izlerdim, Beşiktaş ışıl ışıl... Her evin ışıkları yanıyor. Süslü süslü yanıyordu. Tek tek bakardım sayamazdım, hatta ışıkları sahurda açık olmayan evler garibime giderdi, o evlerin içinde yaşlı ve hastalar olduğunu hayal ederdim, yoksa neden kalkmasınlardı ki oruca?
Şimdi sokağa çıkıyorum, çocuklar, gençler hep dışarıda... Cafeler dolup taşmış, Ramazan diye kapatan dükkan yok!
Ne oldu bize böyle? Olduysa nasıl oldu? Nasıl geldik bu hale? Bir anda mı oldu yoksa yavaş yavaş mı?
Anlayamadım ama, çok üzülüyorum dostlarım...
Selam ve dua ile...
Ne kadar zamandır bu böyle bir türlü anlayamadım ama ne oldu bize böyle?
Hatırlarım küçüklüğümü, okul olurdu ama o 7-8 yaşındaki küçücük hallerimizle oruca kalkardık, bilerek isteyerek.
Öyle ısrarlar da yoktu, siz küçüksünüz kafanıza ders girmez diyen sesler yoktu.
Psikolojiniz bozulur daha çok küçüksünüz diyen sesler yoktu.
Sadece Maşallahlar vardı, ailecek oturduğumuz iftar sofraları.
Okulun kantini kapalıydı Ramazan'da, çünkü iş yapmazdı.
Okuldan eve gelirken açık gördüğüm tek dükkan fırın olurdu, pide kuyruğuydu.
Aramızda konuşurduk, oruçlu olmayan tuhaf gelirdi bize, acayip gelirdi. Küçüklük aklı işte ayıplardık onu.
Pencereden bütün Beşiktaş'ı izlerdim, Beşiktaş ışıl ışıl... Her evin ışıkları yanıyor. Süslü süslü yanıyordu. Tek tek bakardım sayamazdım, hatta ışıkları sahurda açık olmayan evler garibime giderdi, o evlerin içinde yaşlı ve hastalar olduğunu hayal ederdim, yoksa neden kalkmasınlardı ki oruca?
Şimdi sokağa çıkıyorum, çocuklar, gençler hep dışarıda... Cafeler dolup taşmış, Ramazan diye kapatan dükkan yok!
Ne oldu bize böyle? Olduysa nasıl oldu? Nasıl geldik bu hale? Bir anda mı oldu yoksa yavaş yavaş mı?
Anlayamadım ama, çok üzülüyorum dostlarım...
Selam ve dua ile...
