Mekke nin fethinden sonra İslamı kabul edenler arsında Hz. Ebu Bekir in(ra) babası Ebu Kuhafe de bulunuyordu. Yaşı sekseni aşmış ama (kör) bir kişi olan Ebu Kuhafe, Hz. peygamberin huzurunda şehadet getiriyordu. Bu esnada sevinmesi gereken "sıddık" lakaplı Ebu Bekir ağlıyordu. Fakat bu ağlayış bir sevinç ağlayışı değil üzüntü ağlayışıydı. Bu meçlisteki her kesin hayretine sebeb olmuştu. Sordular.
-Ey Ebu Bekir. neden sevinilecek bir günde gözyaşı döküyorsun? Cevap verdi
-ALLAH ın Resulünün en büyük arzusu amcası Ebu Talip in Müslüman olmasıydı. Fakat bu dileği bir türlü gerçekleşmedi. Ben isterdim ki şu anda benim babam yerine şehadet getiren Ebu Talip olsun, babamın Müslüman olmasından dolayı benim gönlüm hoşnut olacağına, amcasının Müslüman olmasından dolayı ALLAH Resulünün gönlü hoşnut olsun . İşte bu olmadığı için ağlıyorum.
-Ey Ebu Bekir. neden sevinilecek bir günde gözyaşı döküyorsun? Cevap verdi
-ALLAH ın Resulünün en büyük arzusu amcası Ebu Talip in Müslüman olmasıydı. Fakat bu dileği bir türlü gerçekleşmedi. Ben isterdim ki şu anda benim babam yerine şehadet getiren Ebu Talip olsun, babamın Müslüman olmasından dolayı benim gönlüm hoşnut olacağına, amcasının Müslüman olmasından dolayı ALLAH Resulünün gönlü hoşnut olsun . İşte bu olmadığı için ağlıyorum.
